Ormandan Çıkış

Ne zamandır sizlerle şiirlerimi paylaşmıyordum. Bugün bu şiirimi hatırladım. Ürpertici ve  ruhsal bir yolculuğu anlatıyor.

ORMANDAN ÇIKIŞ – SESLİ KISA ÖYKÜM

ormandankacis.jpg 

ORMANDAN ÇIKIŞ

Bir nefes
Soluk soluğa
Üfleyerek, böğrünü tutarak,
Derin bir korku boğazında
Yamru yumru olmuş
Ama yutulmuyor.
Ve ensende ter tanecikleri
Nasıl oluyorsa buz gibiler.

Sırtında engin bir orman
Çığlıksız sessizliği haykırıyor.

Altın ışıkları, yukarıdaki ayın üstünde
Artık görünmeyen güneşin.

Belki de güneşten ödünç alınan
Şaşaa ile ışıldıyor
Yaşlı sivilceli ay.

Elinde kısa bir bıçak,
Dilinde demir tadı,
Burun deliklerin açılıp kapanıyor,
Ve saçların aslında diken diken.

Önünde uzanan çayır,
Ardında kol geziyor
Ölüm.

Sen ve sen.
Sen ve aklın.
Sen ve korkun.

Uzaktan çığlığını duyuyorsun
Bir kaç insanın
Karanlık gece yoğunlaşmış
Gökten inmiş ağdalı
Her yeri sarmış.

Kolların yara bere dolu.
Gözlerin deliyor zifiri siyahı.
Ayın önünde bulutlar
İşbirlikçi.
Gömüyorlar ormanın soluklarını,
Issız ışıksızlığa.

Böylece
Son bir kaç saati ömrünün
Üstelik bilmiyorsun bile
Seni neyin öldüreceğini.

Biliyorsun aslında güneş ışıldasa
Kurtulma ümidin var.
Doğuya doğru koşuyorsun bu yüzden
Şekilsiz ecel
Cisimleşmiş cesetlerin varlığında
Demek ki katil var.
Katili mümkün kılar.
O sessiz kurbanlar.

Ve kargalar, dilim dilim
Saatlerinde gündüzün
Tek yumurta ikizinin.
Gaklamıyor, gözlüyorlar
Tenleri ürpertenin koşusunu.

Böylece artık yorgunluktan
Titriyor bacaklar,
Su kaybından aklın da titriyor.
Bazen kükrüyor ardında
Ama aslan değil, kaplan da
Daha önce hiç duymadığın
Bir mekandan ve zamandan
Gelmiş.

Peşinde olmasa
Güler geçerdin
Bu çocuk masalına.
Ama işittin çığlıkları
Dişlerini titretiyor korku.

Aniden varlığını hissediyorsun.

Çok yakında
Hem de çok!

Haykırarak koşuyorsun
Daha hızlıca.
Ve ayağın takılıp
Düşüyor
Kaçıp gidiyor
Bıçak avcundan.

Ve o sırada doğuda
Uzakta ışıldıyor
Bir zerre
Feda ederek kendini
Düşüyor
Dağların siluetine.

O kadından farklı olarak dönüp bakmıyorsun geriye.
Minnetle dizlerinin üstünde
Cahil bir putperest gibi gülümsüyorsun güneşe.

En önde sen, uzun bir ufuk ve
İki yanında geriye savruluyor
Karanlık askerleri gecenin.

O korkunç, o devirlerdir insanla beslenen
Ormanın köşelerine.

26 Kasım – 06 Aralık 2005
Süleyman Sönmez

TÜM ŞİİRLERİ EKİTAP OLARAK OKUMAK İÇİN
Biz Ezelden Sevdik

biz-ezelden-sevdik-kucuk-kapak-png

Google Play Kitaplar
Tüm Mobil cihazlar,
bilgisayar, tablet,
iPad, PC,
Mac ve cep telefonlarında okunabilir.

https://play.google.com/store/books/details/S%C3%BCleyman_S%C3%B6nmez_Biz_Ezelden_Sevdik?id=IBdCCwAAQBAJ 

PAYLAŞ: