Yıllar önce yazdığım bir hikaye aynen filme çekildi desem.

Allah’tan şahitlerim okurlarım var.

Bundan seneler önce 2008 senesi sonunda yine ani bir ilham beni çarptı. Zaman aslında akışkan bir enerjiydi ve bir icatla uzay – zaman yakalanabilseydi ne olurdu? Müthiş bir duygu buna eşlik ediyordu. Aniden öykü örülmeye başladı. Duramıyordum ve güçlü bir şekilde yazmaya başladım. Kurgulamadım, üstünde düşünmedim, hatta örgüyü genişletme gereği bile duymadım. Yazdım ve bitti. Geri çekilip şaşkınlıkla izledim her zaman olduğu gibi.

Sanki kafamı başka bir aleme uzatmış, seneler yaşamış, oranın kurallarını benimsemiş ve aniden dönüp anlatmıştım. Yazdığım bir özetti. O an için yeterliydi. Sitemde hikayeyi yayınladım. Lütfen okumak için tıklayın. ( http://www.gunesintamicinde.com/zaman-imparatorlugu/) Daha önce okumadıysanız okuyup geri gelin devam edelim.

Bir süre sonra, roman olarak yazmaya karar verdim. Roman olmaya hatta film olmaya hazırdı. Bence harika aksiyona dayalı bir altyapıydı, popüler kalıplara sokulup rezil edilmemeli, detaylara kadar tutarlı bir konuyla işlenmeliydi.

Aradan geçen zaman içinde konu içimde pişmeye devam etti ancak yazmadım. Sadece o yoğunluk sürüyordu yeni bir ilham patlamasını bekliyordum. Geçen gün beni sarsan bir şekilde bu yazıyı yazmama neden olan olayla karşılaştım. Gelecek filmlerin özetlerine bakıyordum.

Zamana Karşı – In Time  isimli filmin özetini okumamla, biri kalbime bir bıçak sokmuş gibi donakaldım. Fakat bu benim hikayemdi. Para yerine zaman kullanılması, bunu aktarmak için bileklerine takılı olan bileklikler, zenginlerin asla ölmeyişi, isyan eden grup ve detaylar, piyango – zaman vurması, delice zamanını para gibi harcayan birinin bunalıma girişi…

Tekrar tekrar özeti okudum. Önce kendimi zorladım. “Bu akla gelebilecek bir konu Süleyman” dedim. “Sen yayınlamayınca elbette birisinin de aklına geldi. Sonra gidip filmi çekti.” Yazarı hızla araştırdım.  Andrew Niccol, Ne desem bilemedim hayranı olduğum dünya kadar filmi yazmıştı. Gattaca (1997), The Truman Show (1998), Lord of War (2005), The Terminal (2004)

Şimdi, “geldi konuyu benden çaldı” demek ne büyük bir iddia. Peki ya yardımcı yazar (gölge yazar) kullandıysa, birisi ilham kaynağı olduysa ve yazdığım bu hikayeyi okumuş birisiyse? Zorluyor muydum? Bu kadar benzerlik olağan mıydı? Her yazar yazdıklarını dünyanın en iyisi sanır. Şimdi bu olup bitenlere bakıp “vay be, aslında ben dünya çapında filmi çekilecek kadar güzel şeyler yazıyormuşum. Keşke yayınlasaydım” diyerek bırakmalı mıydım işin ucunu?

Ya dava açmak? Amerika’da açılacak bir dava ile hikayemin, bu filmin çekilmeye başlamasından seneler önce yazıldığı ispatlanabilir miydi? Yoksa dünyanın masrafı yapılıp bir de alay konusu mu olurdum? İşim zordu. Kalbime batan bıçak nefesimi kesiyor, kötü bir tat dilime geliyordu. İki gün üzüntü içinde geçti. Arkadaşlarıma sordum. Evet, webde yayınlanması yeterliydi, bir telif konusunu ortaya koyardı ama bir kitap olarak basılmış olsa çok daha güçlü bir elim olurdu. O sırada bir arkadaş sürpriz bir bilgi verdi. Filmi zaten birileri dava etmişti 1965 yılında yazılmış bir bilim kurguda (“Repent, Harlequin!” Said the Ticktockman)  zamanın para yerine kullanılması teması işlenmiş zaten. ( http://en.wikipedia.org/wiki/%22Repent,_Harlequin!%22_Said_the_Ticktockman )

Yıkım. Aslında konu, benden de önce yazılmıştı. Ben aksiyon eklemiştim. Filmi çekenler ise ticari ve daha ilgi çekecek hale getirmişti.

En ilginci, ne ben 1965 yazım tarihli kitabı okumuş ya da duymuştum, büyük ihtimalle Amerika’daki yazar da beni duymamıştı. Ortak bir kolektif bilincin varlığını içimde hissettim. Hiçbirimiz birbirimizden kopuk değildik. Beyinlerimizin sanki senkron hücreleri varmış gibi dünyayı saran bir düşünce okyanusu bulutu varmış gibi… Bu okyanusa bir şey düşünüp yollayınca, en hazır en anlayabilecek kişi bu yayını alıyordu.

Sonuç olarak hissettiğim üzüntüyü anlayabilirsiniz.Bir çocuğumun elimden kayıp gitmesi gibi bu. O denli üzüldüm ki filmi izlemeye gidemedim. İzleyemiyorum. Fragmanını bile günler sonra bugün izleyebildim. Çünkü benim kurduğum ya da şahit olduğum hayalde bambaşka öğeler ve uzay zamanın bükülüp her şeyin olumlu olabilmesini sağlamak da vardı. Derin bir sistem eleştirisini basit bir isyanın ötesine taşıyan derinliği yaşamıştım. Zaten filmin eleştirildiği yerlerde buralardaydı. Hikayenin devamında yazacağım ve henüz oluşmamış öğeleri yazar doldurmuştu ve başaramadığını söylüyordu eleştirmenler.

Sessizce diğer öykülerimi okudum, Sayha’yı, Birleşik Karınca İşlemcisi’ni ve sizin daha okumadığınız dünyada sadece 3 – 5 kişinin okuduğu romanları. İsimleri için web sitelerini aldım bekliyorlar. İçlerinden birisi 1990 yılından beri bekliyor. Öteki ise 1995 ten beri… Bilmiyorum.

Yayınlamak için neden beklediğimi. Bazen anlıyorum. Da Vinci hiçkimseye göstermek istemediği resimler çizmedi mi? Ya Fermat, neden kıskançlıkla kendisine sakladı son teoremin çözümünü hatta “Bu teoremin müthiş bir ispatını buldum ama burada yazacak kadar yer yok!” dedi. Ya Isaac Newton, neden senelerce Kütle Çekim kanunlarını anlatan o teorisini (Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica)  yayınlamadı. Peki ya Tesla neden hayatının son yıllarında icat ettiği hiçbirşeyin patentini almadı. Kimseye öğretmedi? Bencillik olmadığı kesin bu nedenin.

Bazen bir dağın tepesinde tek başına açan bir çiçek olup, yaşayıp ölmenin güzelliğini yaşamak lazım. Ki ben buna razı olmayıp defalarca ovalarda açtım. Uzun zamandır yazmayışımın bir sırrı bu. Ancak bir kitabı tüm dünyaya değil sadece onu paylaşmak istediklerime açmanın artık mümkün olup olmadığını da merak ediyorum. Ben ölünce geriye kalacak sözlerimin ne kadar değerli olup olmayacağını da…

Düşünüyorum.


Facebook grubumuza üye olun yeni yazıları kaçırmayın. https://www.facebook.com/gunesintamicinde



Sitede reklam bannerları yok bu sizin rahatınız için. Sitede tanıtım yazısı yayınlatmak ister misiniz? Lütfen tıklayın https://www.gunesintamicinde.com/reklam/


Bu yazıyı aşağıdaki düğmelerle paylaşarak daha çok insana ulaşmasını sağlayabilirsiniz.
Facebook, Twitter, Google+, Pinterest, Linkedin, WhatsApp

PAYLAŞ
Adım Süleyman Sönmez. Yıldız Teknik Üniv. Bilgisayar Programcılığı ve İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi olmak üzere iki üniversiteden mezun oldum. Sonrasında başladığım Uluslararası İşletme masterını terk edip hayata atıldım. Proje yöneticiliği, bilgisayar programcılığı, sistem analistliği, pazarlama / satış sonrası müşteri ilişkileri yöneticiliği, LEGO takım koçluğu, Web tasarımcılık, fotoğrafçılık, ISO9001:2000 kalite sistemleri sistem kuruculuğu ve iç denetimcilik, Teknoloji Okuryazarlığı müfredat yazarlığı, Bilgi İşlem Bölüm Başkanlığı, öğretmenlik, video düzenleme, Eğitim Teknolojileri Uzmanlığı gibi birbirinden farklı pek çok meslekte çalıştım. Bu kadar farklı iş neden? Dünyayı Da Vinci gibi yaşamak gerektiğine inanıyorum. Web sitelerim: www.suleymansonmez.com , Güneşin Tam İçinde , Eğitimde Sanal Gerçeklik , Büyükler Giremez , Aşağıdaki simgelerden sosyal medya üzerinden takip edebilirsiniz.

9 YORUMLAR

  1. yazıda bahsettiğiniz durum amatör yada profesyonel bir çok yazarın başına gelmiş bir durum. ben de bu şekil bir duruma tam 3 kere düştüm. üstelik biri neil gaiman romanına denk geliyor. lakin önemli olan harekete geçmektir. nice güzel fikirlerin birilerinin erken harekete geçme hevesiyle olgunlaşıp iyi işlenemeden ziyan edildiğini gördük.

    gönül ister ki biz de bir an önce yazdıklarımızla harekete geçelim. ama sanki bizi tutan birşeyler var. ne ki onlar?

  2. Süleyman Abi,

    kollektif bilinç onu anlayanlar ve yaşamına yerleştireler için zenginliği de beraberinde getiriyor.

    Secret’le başlayan bilinç patlaması ve devamında yazarına getirdiği ticari zenginlik ve şöhret bunun en önemli kanıtlarından birisi.

    Biliyorsun 2000 yılı için çok şey yazılıp, çizildi, söylendi.

    Bunun bir aydınlanma çağının başlangıcı olduğu ve hazır olanlar için ( bilinci bu bilgiyi almaya ve işlemeye hazır hale gelmiş, bir ölçüde bilinci açılmış insanlar için ) birçok bolluğu, bereketi, zenginliği beraberinde getireceği yazıldı, çizildi, söylendi, durdu.

    Değerli abi senin bu harikulade makalelerini okuduktan sonra aklımda birçok fikir ve proje şekillendi. Bunları sizinle şiddetle paylaşmak ihtiyacı duydum, fakat değerli abi sitede sana mesaj göndereceğim bir bölüm yok.

    Eğer irtibata geçmemiz mümkün olabilirse sizinle paylaşmak istediğim birçok fikir ve proje var.

    Ayrıca sizin gibi çok değerli ve bilgi dolu bir insanın bu ülkede yaşıyor olmasından dolayı ve sizinle aynı ülkenin vatandaşı olmaktan dolayı duyduğum gururu sizinle paylaşmak isterim.

    Çok değerli çalışmalarınız ve bizimle paylaştığınız harikulade bilgi zengini yazılarınız, düşünceleriniz için size minnettarım.

    Saygı ve selamlarımla,

    Ayrıca birleşik karınca işlemcisi teorisi adlı makalenizi de soluksuz okuduğumu ve şimdiye kadar en etkilendiğim fantastik bilim-kurgu hikayelerinden birisi olduğunu bilmenizi isterim.

    Değerli zekanızın ürettiği fikir ve tecrübelerinizi bizimle bundan sonra da paylaşmanız dileklerimle.

    Saygılar.

  3. Bikaç zamandır takip etmiyordum. Bugün toplu bi seans yapasım tuttu ve yeni gördüm bu yazını. Aslında senaryo-öykü benzerliğindeki şaşkınlığını belki de ilk paylaştıklarındanım ama bu yazı o andan bambaşka ve çok güzel bi noktada. Eline sağlık güzel yazmışsın 🙂

  4. Merhaba, filmi dün izledim ve bugün yazınızı gördüm, okudum. Gerçekten de hikayenizi okuyunca şaşırdım fazlasıyla.Çünkü ana tema aynı! Evet üzücü bir durum olmuş yaşadığınız, fakat hikayeler için tebrik ederim

Siz ne düşünüyorsunuz?