Tuna, cep telefonundan twitter güncellemelerine bakacaktı. Bir SMS geldiğini gördü. Pelin. Dişlerinin dudaklarını ısırdığını fark etmedi bile. Yine öfke yüzüne kan renginde hücum etti.

R157, asil çenesini ve gururlu gözlerini insanların üzerinde gezdirdi. Toplantıdakiler, onun yakışıklı yüzüyle, zeki gözleriyle karşılaştıklarında , generallerden birinin emir subayı olduğunu düşünüyorlardı. Robot olduğunu bilen birkaç kişi dışında hiç kimse özellikle onunla ilgilenmiyordu.

“Sadece 24 saat” dedi. Koluma dijital şırıngayı batırırken parmakları titriyordu. “Dünyanın tüm bilgisi..” diye ekledi yutkunarak. İğnenin yuvasında virus-WKH3O29 yazıyordu. Şu andan itibaren hem kutsanmış hem lanetlenmiş bir insandım. Ve soyum da, kıyamete kadar böyle anılacaktı.

Aslında Dinç çocukken de tuhaftı. MIT’yi kazanacağını söyler dururdu. Herkes haber alma teşkilatı, casusluk falan derken, “Hayır” derdi “Amerika’daki bir üniversite bu. En zekiler oraya gidiyor.” Başımıza açtığı dertleri düşününce keşke o daha küçükken…

Derin çok derin bir sessizlik hakimdi. Büyük Ada’daki köşkün ağır kadife perdeleri ve yüksek tavanı zamanda yolculuk yapıp 1800′lerden kalma bir eve geldiğimi düşündürmüştü. Kadın eliyle camdan dışarısını işaret etti. “Oda… Oradaki misafir köşkünde.”

Galaktik kuvvetlerin başkanı dünya üzerinde yoğunlaşan bombardımanı daha fazla engelleyemeyeceğimizi düşünüyordu. Saturn 5 bölgesindeki düşman, tüm kadınları, çocukları katledecek G32N6 kodlu et yiyici bakteriyi koloniye göndermişti.

Yaşlı, çirkin, müzmin kadın saçları siyah fileyle sarılı, dudakları kırmızı rujla özenle kapatılmış. Uzun etekli, uzun kollu boynunu da örten bir giysisi var.

Görsel: Frodo…

2054 baharının son günlerinde bir katırcı getirdi onu. Bir grup elektronik cihaz hurdasıyla birlikteydi. Sanki çalışacaklarmış gibi halen pırıl pırıldılar. Oysa elektromanyetik fırtına çoktan tümünü…

Saat gecenin 3′üydü. Telefon çaldı. Of!! Kalkarken ayağımı çarptım. Telefondaki ses ürkmüştü. “Lütfen çabuk gelin! Parası neyse veririz. ”
“Para önemli değil bayan, olayı anlatın” …

Erzincan’da bulunan arkeolojik kazının sırrı neydi? Arkeolog Melek Hanım ve basın mensupları nelerle karşılaşacaktı? Tüyler ürperten bir öykü