Örneğin sevdiğimiz bir akrabamız uzun zaman önce vefat etmiştir ve çok yoğun bir şekilde onu düşünürsünüz. Tüm gün boyunca ve her şeyini hatırlarsınız, hissedersiniz, görürsünüz, duyarsınız hatta kokusu bile burnunuza gelebilir.

Beyninize yerleştirdiğiniz bir zaman kapsülü olmuş oluyor.

Çokta fantastik birşey değil.

Peki ya kapsülsüz yaşamak mümkünse? İnsan büyük bir zamansızlığı terkedip, o büyük hazineyi terkedip, küçük akıl ceplerine ne sığdıysa onunla yaşamayı seçtiyse, ya içinde kendi hayatımızın da en ince detayına kadar kayıtlı olduğu evrensel bir kütüphane halen bizi bekliyorsa?

Başlarken, “Acaba, insanların ölüm korkusuyla yaptığı içgüdüsel bir davranış mı?” diye sormadan edemeyeceğim… Sonuçta yaşarken karşılaştığımızın tam tersi bir şey yapıyoruz; gerçekte eşyalar yukarıda kalır, o eşyaların sahibi olan insanlar gömülür. Zaman kapsülünde ise insanlar yukarıda kalıp eşyalar gömülüyor.
Bu, işin felsefi yönlerinden biri olabilir ve tartışılabilir.

Zaman kapsüllerinin, kişisel nostalji yaşatmanın dışında çok fazla bir önemi olacağını düşünmüyorum.
Amaç güzel bir şeyleri hatırlamaksa; bir nesneyi 20 yıl sonra görmek yerine hep yanımda, evimde görmek isteyeceğim için gömmem. Bu yüzden günlük hayatta kullandığımız nesnelerin zaman kapsülüne koyulmasının sadece o nesneyi ortadan kaldırarak hafızamızı kandırmaya çalışmak olduğunu düşünüyorum.

Amaç eski dostlukları hatırlamaksa, 20 yıl sonra bir iki fiş ve oyuncakla hatırlanacak dostluklar yerine hep bir arada olarak, her günü taze anılarla bezemeyi tercih ederim…

Zaman kapsüllerine karşıyım sanmayın, şimdi bir tanesini (şöyle elli yıl evvelinden kalma) şuracıkta bir yerde açsalar, başından ayrılmam ve merakla seyrederim…

İçinden çıkan oyuncakların şekliyle o dönemin diğer oyuncaklarının tipini, modelini ve yapım teknolojisini düşünürüm, kimler oynamış bu oyuncaklarla ne hayaller kurulmuş onları ve hatta bir otobüsse bu, oynayan çocuk kapı çalınca babası geldi diye elinden nasıl da fırlatıp kapıya koşmuştur diye düşünürüm.

Ruhsal çöküntü yaratan bu tip şeyleri büyük firmalar ilgi çekerek reklam yapmak için yapıyor olabilir bu normal ama iş bireysel olup da işin içine duygular karışınca bu kadar ağır nostaljiye katlanamam gibi geliyor…

Bırakılan zaman kapsülü bulunduğunda “Ben de yaşıyordum.” diye başkalarına kendilerinden bir iz, bir hatıra bırakmaya çalışanlar varsa bence sanatçı ya da bilim adamı olmak için çaba sarfetsinler ve yarattıkları eserlerle sonsuza kadar hatırlansınlar…

Tabii bir de doyumsuz olup (ölümsüzlüğe erişmeye çalışıp) kendini zaman kapsüllerine koymaya çalışanlar var ki (Kriyobiyoloji) o apayrı bir konu…

Yaşadığımız güzel günlerin sayısı gittikçe o kadar azalıyor ki bunları korumaya çalışıp ileride hatırlamak yerine bu günlerin sayısını şimdi, yani yaşarken arttırmaya çalışsak daha faydalı olacak gibi geliyor.

Nostaljik duygular yaşayıp geçmişi özleyeceğimize, bugünü şekillendirip geleceği güzel yaşamaya çalışmak en güzeli diyerek meraklılarını zaman kapsülleriyle başbaşa bırakıyorum…

(Not: sitedeki bu konuyla ilgili yazı ve içerik çok güzel ona bir lafım yok, sakın yanlış anlaşılmasın. Böyle konuların devamını diliyorum, ellerinize sağlık)

@yesz, çok naziksiniz. Sizlerin desteği ile uzun saatler boyunca harcanan emek, mutlu bir tebessüme dönüşüyor. Binlerce insan okuyor yazılanları ama insan arada memnuniyette duymak istiyor. Sağolun.