Evet aslında bu konu bende 25 yaşlarımda acaba 10 yıl sonra iş bulabilirmiyim şeklinde oluşmuştu. İnsan işinin ne kadar ehli olursa olsun yaşı görmek için uğraşıyor. Benimde 35′e 2 kaldı. farketmez aslında o sayılır . İş ilnalrında yaş sınırı görmeyinde çok seviniyorum . şu an iş aramıyorum ama özel sektördeyiz. Ne zaman kağının önüne konuruz bilinmez. Yaptığım işden solayı asla korkum yok. Başarırım. Fakat bu yaş sedromu ama özellikle iş hayatında korkutuyor. Kimse 20’sinde kalmıyor.
umarım bu yazılanlar çare olur. Sadece Türkiye’demi olmakta bu durum bilmiyorum ama her yaşa şans verilmeli. Artık yaş sınırı emeklilikdede 65 olunca özel sektör olarak daha da korkuyorum. Çocuklarımız için de.

Saygılarımı sunuyoruö.
Teşekkür ederim

35 e yeni girdiğim bu dönemde bahsi geçen sıkıntıyı çokca yaşıyorum. Görüşmeci yaşımı farkedince “ama…” diye başlıyor. Benim özel doktorummuş gibi “bunu yapamazsınız siz “diyorlar. Aslında demek istedikleri “bunu yaptıramayız size” gibi geliyor bana. Bu arada posizyon IT gibi neredeyse en az fiziksel güç gerektiren bir branş. 2 makine taşımayı da yapabiliriz herhalde. Hadi o olmadı hiç mi getir götür işi yapan fiziksel güçle çalışan arkadaş yok şirketlerde.
Amaç yazıda sizin de dile getirdiğiniz gibi. Maaş az verip patrona iyi gözükmek ya da patronun bu yöndeki baskısı yüzünden böyle davranmak.

Hiç mi öğrenemeyeceğiz acaba. Genç personel ancak tecrübeli daha yaşlı personel ile başarı getirir. Öğretecek yönlendirecek tecrübeye sahip insanlarınız yoksa iflas kaçınılmaz olacaktır. Uzun vadeli düşünmeyi şirketler olarak öğrenemedik sanırım.
Bu yüzden yurtdışı görüşmeleri yapmaya başladım. Yabancı dilimdeki eksiklik konusunda yardımcı olabileceklerini söyleyen firmalar varken kendi ülkemde bu sebeble eksi puan alıyorum. ingilizcem ingiliz edebiyatı üzerine tartışacak kadar iyi olmadığı için sanırım.

Dilerim sitenizin linkini paylaştığım İnsan Kaynakları uzmanları okur ve biraz düşünerek davranırlar. Yoksa onlar da 5-10 yıl sonra bu yaşta olacaklarının farkında değiller mi?

Teşekkürler.

Yazınızın linkini, kariyer dünyasındaki yaş engeli/sorunu konusunda sanal ve gerçek dünyada çalışmalar yapan, yaklaşık 4 yıldır aktif olan ve an itibariyle 1159 üyeli “kırkartı” adlı Yahoo paylaşım grubuna gönderdim. Ayrıca sizi ve bu konuya ilgi duyan arkadaşlarımızı bu gruba üye olmaya davet ediyorum. http://groups.yahoo.com/group/kirkarti/

Sevgiler, saygılar..

Şimdi de Hürriyet’teki paragrafı ekliyorum. Belki böyle daha iyi anlaşılır.

ŞAİR yetişebilseydi eğer 20’nci yüzyılın son çeyreğine ya da 21’inci yüzyıla; birkaç operasyonla yüzündeki kırışıklardan ve göz altındaki mor halkalardan kurtulacaktı. Ve ömrünün yarısını tamamladığı korkusuyla yazamayacaktı belki 35 yaş şiirini. Ne bilişim ne de bilgi, insanın doğanın verdikleriyle yetinmediği ’Güzellik Çağı’nda Cahit Sıtkı Tarancı da 1.500 YTL’ye göz kapaklarını kaldırtıp, 600 YTL’ye Botox yaptırıp, 3.000 YTL’ye yüzünü gerdirebilirdi.

İşin en ilginç tarafı 2 kez yorum bıraktım Hürriyet’teki yazıya ve editörlerde sanırım haklı olduğumu görmüş olmalılar ki (!) iki yorumumda yayınlanmadı…

Bence bu yazıdan (ç)alıntı konusunda fazla hassasiyet göstermişsin.

Nedeni şu: “Yaşam evresine göre pazarlama” (life stages marketing) konuşulan tüm ortamlarda, gençleştirici faaliyetlerden bahsediliyor.

Haziran 2007′de izlediğim bir konferansı yazarken “Yaş dendiğinde artık çocuk yetişkinlerin ve plastik cerrahinin de akla geldiğini” belirtmiştim. (http://www.ugurozmen.com/blog/wp-content/berlin_sadakat_yonetimi_konferans.pdf)
Sayfa 10/12
Elbette o toplantıda duyduklarım -senin ve Hürriyet Yazarı’nın yazdıkları gibi- botoks’dan estetik cerrahiye, gençleştirme kamplarından kişisel bakım ürünlerine uzanan örneklerle- daha da ayrıntılı idi.

Senin alıntı konusundaki hassasiyetini bildiğim (hatta bazen referans olarak gösterdiğim) için, benden esinlenmediğini biliyorum. Böyle bir iddia çok komik olurdu.

Aynı şekilde Hürriyet yazarı da, giderek daha çok konuşulan bu kavramları başka yerlerde duymuş olabilir. Yazı İK konusunda olsaydı, haklı olabilirdin. Ancak, gençleşme pazarından bahseden bir yazıda (ç)alıntı yapıldığını söylemek bence doğru değil.

Yorumların odağının bu noktaya (alıntı mı / çalıntı mı) kayması da yazının değerini azaltıyor. Bence bu güzel yazının ana fikrine odaklanılması daha doğru.

Sevgiler

Barış, dostum bu kadar yıldır bin civarında makale yazdım. Tanınacaksam yazdığım makalelerin değeri ile tanınmak isterim. Yani polemiklerle ismimi yıpratmak istemiyorum.

Ayrıca Hürriyet’in kendi yazarının kulağını çekeceğini hiç mi hiç sanmıyorum. Blog yazarlığı, vatandaş medyası halen yok sayılıyor ama yazı yazılırken bol bol bildirgec’ten ve blog yazarlarından yararlanılıyor.

Kısacası gidip davalarla uğraşmak istemiyorum. Ama durum ortada… İki yazıyı da okuyun pragraflardaki müthiş esinlenmeyi görün. Bu yazıyı ben Mart 2008′de yazmıştım.

Yazısının adresi şurada: http://www.hurriyet.com.tr/ekonomi/9419795.asp?gid=229&sz=90522 Kendisinden çok önce yazdığım bu cümleleri aynen ilhamla alması son derece güç.

İlk paragraflardaki Cahit Sıtkı’yı anlattığım bölümü kastediyorum.

Kendime bakıyorum tamam. Temiz, güzel olmak da güzel. Ancak zamanı reddetmek sadece mumyalaşmaya götürür bizi. Yaşayan mumyalara.

Bununla birlikte şuna karşı değilim. Genetik çözümler ve biyolojik yaklaşımlarla sözde değil cidden genç kalmamız sağlanırsa ve bunlar iğrenç plesanta teknolojileri gibi mide kaldırıcı yollarla değil, gelişmiş hücrelerin tolemer yapıları çözülerek ya da erişkin hücreden kök hücre elde edilerek yapılırsa daha ne isteyebiliriz.

Fakat uygarlığımızın o günleri göreceğinden şüpheliyim. En azından arada geçireceği çok sert bir “çevre dersi” alacak gibi duruyoruz.

Evet sana da mutlu yıllar nurkan teşekkür ederim Hep birlikte güzelliklere diyorum.

Elbette Logan’s Run. Tebrik ediyorum ve bu desteğine yazıya ekleme yaparak teşekkür etmek istiyorum.

Ey Sinan Taga

Filmin adını hatırlayamıyorum. Çok aradım bulamıyorum. Bilen varsa lütfen söylesin

aslında yaşlanmak akılda biten birşey bence.
onun için fazla kafaya takmayalım : )

@Ama bir gerçek var ki mahkemelerde bile güzel görünmenin kararı etkilediği görüşü var. Özellikle iş başvurusu için yapılan mülakatlarda İK uzmanlarınca adayın fiziksel görünümü için bir çok form alanı doldurulduğunu düşünürsek.

Bu konu da haklısın istisnalar kaideyi bozmaz ama eski çalıştığım şirkette eleman alınacak ve X bir siteden CV lere bakıyorlar, bir arkadaş herhalde çok bunalmış, CV de fotoğraf yerine, dizlerine kadar paçalı donu ve askılı bir atlet ile çekilmiş olduğu fotoğrafı koymuş. İşin daha ilginci iş görüşmesine o çağırılmıştı Çalıştığım şirket Türkiye’de ilk 500 firma arasına 3 firma sokan büyük bir grup firmasıydı. (Ben çıkana kadar bu kadar büyüktü, ne olduysa benden sonra oldu

Çin’den ucuza satmak ?

Evet insanların rekabete bakış açısı aynen bu şekil. Çinden daha kalitesini yapıp markalaşarak, Çin’e mal satmayı, Türkiye’de bir kaç şirket öğrendi diğerleri’de öğrendiğinde Çin kendi markalarını yaratmış olacak, şu an markalaşıyorlar. Ben şirkette bas bas bağırdım dedim Çin de dikişsiz üretir, yok dediler biz dünyada üretimde ikinciyiz, hiç birşey ifade etmez dedim. Türkiye’de tekstil sektörü değişecek dedim üretim yerlerini değiştirin, kimse dinlemedi. Çünkü ben stajyerdim yada stajım yeni bitmişti bir stajyer de ne olabilirdi ki… Şimdi eski şirketimin hali içler acısı.

Çin bizim kalitemizde dikişsiz üretemez diyorlardı. Şu an dikişsiz giyim üretimini durdurma kararı almışlar, ufalma yönüne gitmişler. Benim de içinde olduğum iki kişilik ekibin hazırladığı kredi raporu ile Dünya bankasından aldıkları 40 milyon $ kredi de ilaç olamamış…

Çin ile ucuzluk da değil kalite de rekabet edin, Çinden ithalatı değil, Çin’e ihracatı seçin.. Bunu iki yıl önce söylediğim şirket bana gülmüştü, şu an içler acısı durumda…

Neyse efendim Çin ile iş yapanları zorlu süreç bekliyor ama onlar bizim gibi uzmanlardan ziyade Türkiye’de Çin hakkında ne söylenirse onu yapmaktan yanalar, paraları ile rezil olacakları yakındır. Biraz konu dışına çıktık ama Süleyman abinin orada çok haklı bir konuyu açıklamak istedim. Birşeyler üret ve kaliteli olsun, o dalda uzmanlaş, markalaş dünya da Türkiye denince o markanla yada ürünün aklına gelsin. Japonya deyince aklımıza teknoloji geliyorsa Türkiye deyince de bişeyler gelmeli.. Tekstil geliyordu eskiden ama tekstil ölüyor.

Çin’den konu açılmışken bir konu daha, Çin’de yaş sendromu yoktur. Hatta engelli engelsiz sendromu da yoktur. Siz engelli işçi çalıştırırsanız devlet tarafından bazı konularda mükafatlandırılırsınız ( vergi indirimi v.s.) 35 yaş altında ve üstünde olmanız hiç bir şey ifade etmez hatta tecrübeli işçi daha makbüldür. Türkiye’de neden tecrübeli işçi aranmaz bunu da Süleyman hocamız çok güzel ifade etmiş;

@Önce işin hangi maaşı hakettiğini, patrona ne kazandırdıklarını bilirler. Ailesi ile birlikte kalan yeni mezunun kabul etmek zorunda kaldığı maaşla, değil ev geçindirmek, kiralarını ödeyemeyeceklerini bilirler.

İK müdürleri de ayıza salakça bir çok iş yapıyorlar işçiyi memnun etmek için, işçiye o oranda ikramiye verseler daha fazla sevinir

Gökhan Bey, yorumlarınıza birebir katılıyorum. Yıllarca emeklilik yaşında yöneticilerle çalıştım. Onlardaki azmi ve tecrübeyi sanırım biz ancak 4-5 kişi biraraya gelince oluşturabiliyorduk.

Bir ablamın dediği gibi “35 yaşına geldiğimde dünyam bitti sanmıştım. Sonra anladım ki en üretken çağımdayım.”
Bu sözleri söylediğinde 55 civarındaydı (Tam yaşını söylemedi) ve çok beğendiğim bir iş disiplinine sahipti.

Yani zaman değişiyor eski ezberleri bozmanın tam zamanı.

Aklıma gelenleri bir yere bağlamadan yazdım. Başka yorumlarım da olacaktır. Herkes fikrini belirtirse tartışma ortamında konunun gidişi daha iyi olacaktır.