Ama her şeye rağmen iyi bloglar da var. Senin gibi mesela…

Sanırım, insanların günlük yaşamını etkileyen faktörler bu yazıları 2. plana atıyor.

Bir de eylos’a yanıt vermek istiyorum.

Sevgili dostum, blog yazarlığının bir ülke kadar, dünya için de çok önemli olduğuna inanıyorum. Basın korkup sustuğunda, konuşan sadece blog yazarları oluyor. Ya da yüzbinlerce insanın yazdıklarından ortaya çıkan sağduyu çok daha güçlü oluyor.

Dolayısıyla blog yazarlığının devamı ve basın ilkeleri gibi daha sağlam ilkeler üstünde inşa edilmesi gerektiğini savunuyorum.

Yazı içindeki olumsuz durumları anlatmama gelince, bakın buna cidden şaşırdım. Bu yazıdaki olumsuzluklara yani insanların büyük kısmının bloglarını unutmasına, ödül karşılığı yazmalarına ya da sağdan soldan yazıları copy paste yapmalarına biz mi sebep olduk? Şüphesiz olmadık. Bir haber yazarının görevi durumu aktarmaktır. Bu aralar bazı devlet yöneticileri de durumu anlatan gazetecilere öfke kusuyor. Yazmayın niye yazıyorsunuz diyor. Ama olan ortada.

Bu eleştiri yazısı, düzgün şekilde yayına devam edenlere moral anlamı taşıyan son cümlelere de sahip. Özellikle yoluna tam hızıyla devam eden, orijinal içerik üreten, araştıran, yeni teknolojiler deneyen, sitesini zenginleştiren her blog yazarı biz insanlık ailesine birşeyler katacak ve katıyor da.

Kısacası yazmaya devam dostum. Sözlerimden lütfen bunun dışında bir anlam çıkarmayın

Yazma eylemini (bilgisayarın başına geçip aklına ilk geleni yazıp koymak gibi) gerçekleştirmekle gerçekten yazmak arasında bir fark var. Önce bunu kabul etmek gerekiyor. Bu bütün dünyada da böyle oldu, bir modaydı yayıldı söndü ve bir şekilde parçalara bölünüp dağıldı.

Nitelikli içerik oluşturmaya özen gösterenler yaptıklarından emin olduğu için kaldılar ve devam ediyorlar, gidenler ve durulan bloglar zaten bir hevesle açılıp modaya uymaya çalışanlardı bence…

Ve bence; kalıp belli bir şeyler üretmeye devam edenlerin sitelerine de artık blog demememiz gerekiyor. Çünkü onlar bir şekilde internet yayıncılığına geçmek için blogların yardımını görmüş bu teknolojik moda sayesinde düşündüğü iletişim ağını kullanıp yazmaya başlamıştır.

Blog yazma hevesi, kendini oluşturan modayla birlikte gittikçe azalmış olabilir ama bu elemeden geçen diğerlerinin ne kadar okuyucu kazandıkları ya da kaybettikleri de gözönünde tutulmalı bence…

Diyelim 100 tane blog ve 1000 tane de blog okuru vardı, şimdi son durumda diyelim 100 blogdan 10 blog kalmış olsun, buna göre okurlar bu on blog arasında dolaşıyor olmalı değil mi? Ne yazık ki bunun tam tersi bir durum söz konusu…

Blog sayısı (çalışır ve orjinal içerik üretir vaziyette bulunan, sık sık güncellenmeye devam edenlerden bahsediyorum) azalmış olsa da blog okurları diğer bloglar kapandı ya da güncellenmiyor diye “Gidip de şunu okuyayım bari.” demiyor.

Esas sorun bloglar ve blog okuyucuları değil, toplumda bir suç gibi algılanan “okuma” eyleminin kavram olarak hayatımızdaki yerinin eğitimle tekrar bireylere verilmeye çalışılmamasıdır…

Yine tekten tüme varım yaptık ama sonuç değişmiyor; önce eğitim sonra üretim ondan sonra da tüketim olarak açıklayabileceğimiz toplumsal ekonomik döngüyü, üretmeden ve eğitimsizce sadece tüketim üzerinden yaşamaya devam ettiğimiz sürece de değişmeyecek gibi…

Eskiden para yok nasıl gazete kitap alalım diyorlardı, buyurun şimdi her şey bedava! Hani “KOSKOCA TÜRKİYE”de bir gazeteyi en başından sonuna kadar okuyan kaç kişi var?

Anneleri babaları evde bulunan kitaplar yüzünden dayak yiyerek hapse girmiş insanların ülkesinde tabii ki okumaktan ve yazmaktan bir şekilde bilinçaltında kalan izler yüzünden uzak durulacaktır.

Sanki Amerika ya da Avrupa’da üniversite öğrencileri arasında bir anket yapıyormuş gibi bu şekilde niye öyle niye böyle demeden önce, biraz daha derinlemesine düşünmek gerekiyor.

Geleceği nasıl olacağına dair tahminim, artık kişisel siteler, bloglar kişilerin kendisine ait bir radyo istasyonu veya televizyon kanalı gibi olacak. Belki bilgisayar karşısından değil, internete bağlanan televizyonumuzdan izleyeceğiz.

Hatta yorumlar da sesli ve/veya görüntülü gönderilir. İzlemek vakit alır ama insanların anlamak için sarfettiği çaba azalacaktır.

FriendFeed, twitter, facebook gibi sosyal ağ sitelerine üye değilim ancak arkadaşlarımdan öğrendiğim kadarıyla gerçekten çok geniş ve yeni bir iletişim kanalı açılmış bunlarla.

Peki yukarıdakileri bugün gerçekleştirebiliyor muyum? Elbette, hem de keyifle.

Bu kadar farklı kişiliklerin olduğunu elle tutulur biçimde görmekle, onların penceresinden bakabilmeyi öğrenmekle, kadınlarla erkeklerin ifade tarzlarının ne kadar farklı olabileceğine tanık olmakla, aklıma hayalime gelmeyecek ilginç fikirlerle karşılaşmakla, mizah duygusu gelişmiş kişilerin dört gözle beklediğim o sadece üç, dört cümlelik yazısının bile insanın içini açtığını farketmekle zenginleştiğimi hissediyorum.

Sevgili blog yazarları iyi ki varsınız. “Twitter”da, ya da “Frienfeed”de de olun ama daha çok da bloglarınızda sizi, sessizce de olsa, gerçekten özlemle bekleyecek olan blog okurları ile olun.

Ben friendfeed ve de twitter kullanmıyorum, daha doğrusu hesabım var ama onların beni değiştirmesine izin vermiyorum. Gördüğüm, tanıdığım birçok kişinin konsantrasyon problemi var, belli bir konu üzerinde sakin ve uzun süre çalışamıyorlar, belki garip olacak ama friendfeed ve twitter’ı bunu körükleyen unsurlar olarak görüyorum. Tıpkı fast food gibi, hayatımızı da fast life olarak yaşamaya ve tüketmeye başladık, bilgiyi de fast alıp yutuyoruz, ama içine nüfuz edemiyoruz. Nedense insanın bu “fast” olana karşı bir eğilimi var, sanırım batıdan ihraç bir eğilim, ben doğulu olmalıyım ve öyle kalmaya çalışıyorum, gelelim başlıktaki soruya, cevabı tüm ayrıntılarıyla vermişsin zaten. Teşekkürler.

Bir de eskisine gore kisilerin sahip oldugu blog sayisi artiyor, bu yuzden bir bloga 5 yazi girmektense 5 bloga birer yazi yazilabiliyor. Kendi acimdan baktim olaya biraz

Bloglarda bir değişim olacağı kesin gibi gözüküyor. Fakat, nasıl bir değişim olacak? Bunun hakkında düşünmek gerek. Hafiften hafiften değişim rüzgarlarını estirmek lazım sanırım.

Bir de blogcular meslek değiştirdi demişsiniz. Bu sadece e-tohum, Lİkemind’a katılanlarla sınırlı bence. Çoğunluk bu aktiviteleri bilmiyor. Bizim tanıdığımız blogcular bir bir buralara kayınca, biz de kaydık.

3)Adsense reklamları genelde içeriğe göre gösteriyor. Örneğin php ile ilgili bir sitede php reklamları çıkıyor. Peki benim php konusunda bir hususta yardıma/bilgiye ihtiyacım varsa bunu gidip direk google’dan aratıyorum. Çok nadiren bir reklamda ihtiyacım olan şeyi görüp tıklamışlığım vardır. Beğendiğim içerikte bir sayfa olduğu zaman destek olsun diye tıklamıyor da değilim ancak bu tartışmak için apayrı bir konu.

4)Yarışma konusunda [bence] kesinlikle Fenomen Blogger projesi gibi şeyler yapılmamalı. Ürünleri bloggerlara göndererek yazı yazmalarını istemek hoş görünse de en güzel yazıyı yazana bir ödül vemek açıkçası objektif yazıların yazılmasını engelliyor. Bilmiyorum belki bana herhangi bir hediye gelmedi diye böyle yazıyorum/düşünüyorum :] Daha genel yarışmalar yapılmasından yanayım.

10)Uzun süredir blog yazmıyorum ancak yorumlar gerçekten en büyük motivasyon kaynağım oldu. Aklımda yazacak ve msn’den arkadaşlarımın yazmamı istediği bir çok konu olsa dahi gaza gelmeden yazamıyorum :] Okunma sayısı ve ziyaretçi sayısı tamamen kuru veriler ve “eline sağlık” gibi basit bir yorum bile onlarca/yüzlerce ziyaretçiden daha sevindirici oluyor. Forumlarda dönen +rep muhabbetinin en somut ve güzel örneği olan yorum yazmak umarım bütün okuyucuların daha çok yapacağı bir hareket olur (bakın ne güzel yazıyorum işte :] )

11)Video yayınları benim için yazılar kadar bağlayıcı olmuyor. Video izlerken illa başka bir şey ile uğraşıp ek iş olarak videoyu dinliyorum. Ayrıca okuduğum makale ve yazılarda hoşuma giden ve ileride yararlı olacağını düşündüğüm kısımları arşivlemek videolara nazaran çok çok daha kolay.

14)Eski yazıları ön plana çıkarmak da blog yazarının görevi olmalı. WP için bu işi yapabileceğimiz bir sürü güzel eklenti var. Benzer yazılar veya çok okunanlar gibi eklentiler hayat kurtarır :]

15)Ben bile yazıyorum daha ne olsun :]

Yorumları ve görüşleri, blog’da görmek beni daha çok memnun ediyor. Ama firendfeed blogu yeniyor. Bu motivasyon tarafı.
Bir de, kendime “bugün friendfeed’i 10 dakikadan çok açma” diye emir verip, uygularsam yazıyorum, çalışıyorum. Bu da zaman kullanma açısı…

Arkadaşlarımla sohbet ederken aklıma 10 konu geliyor, ama friendfeed zamanımı alıyor. Artık daha iradeli olup friendfeed’e yenilmeyeceğim