(Serinin birinci yazısı için tıklayın. Serinin ikinci yazısı için tıklayın)

Evet bayağıdır yazmadık. Bizim keratalar ejderha kadar oldu Hatırlatalım. Evde ipek böceği besliyoruz. Önce 5 taneydiler biri mefta oldu. Kaldı 4. Sonra bunları dut yaprağı ile besledik, besledik, halen besliyoruz. Neredeyse 1 ay oldu. Gözlerinin içine bakıyoruz. Kutularını sallıyoruz. Yok. Kelebek olmaya niyetleri yok. Ekmek elden su gölden “Tırtılız abi biz” şarkısını söylüyorlar.

Öğrendiğim bir iki numara. Bir dala tutunmadan rahat edemiyorlar. Yaprakları küçükse daha iyi oluyor. Aynı ağacın yaprağını tanıyor ve seviyorlar. İlaçlı bir ağaçtan aldığımız yaprak nedeniyle az daha ölüyorlardı. Yemeyip karınlarını tuta tuta yuvarlanınca anladık, deliye döndük gidiyordu yavrucaklar Bilmediğin ağacın yaprağı verilir mi?

Aha bir de aktörümüz veya aktristimiz var artık bilemiyorum. Ne zaman eşim fotoğrafını çekmek istese, inanamazsınız ayağa kalkıyor. Ön ayaklarını kaldırıp canavar kurt pozu veriyor korkunç bir şekilde. Dışarı çıkacakmış gibi yapıyor kutudan. Görseniz ölürsünüz. Hayvan fotoğraf makinesini biliyor nasıl oluyor anlayamadık. (canavartirtil1 isimli foto)

* Bir diğer ilginç olay yaprağı kurutmayacak bir tarzda yiyorlar. Kafaları gövdelerine göre çok küçük bir makine gibi düzenli şekilde kenarlardan yiyorlar. Dışkıları ise gördüğüm en estetik dışkı. Resmen fabrikadan çıkmış paketlenmiş gübre gibi. Minicik siyah noktalar. Ne teknoloji be!

Bakalım ne zaman koza örecekler. Çok heyecanlı. Videoya bile aldım yakın çekimde.

CANAVAR TIRTIL (!)