Hüseyin hikayeyi 90′larda yazdım. Ve o zaman SMS atmıştı. Twitter yazmamıştım. Sonra hikayeyi bugünkü anlatım dilimle tekrar toparladım. Zaten hikayenin en sonunda Yeniden yazılış 2009 diyor dikkat ederseniz..

Hikaye yazan kişiler bir öykü anlatır. Bu öyküyü anlatışa üslup denir. Her yazarın genelde sabit bir uslubu olur. Ben değişken üslup kullanıyorum. Örneğin gündelik hayatta “Karı” lafını hiç kullanmadığım halde kahramanlarım kullanabilir. Bir başka öyküde ise daha naif bir anlatım dili bulabilirsiniz. Bu süreçte bilgi veren makaleler kadar hikayeleri de bulacaksınız.

Beğeni için söyleyecek sözü olamaz sanatçının. Eser oluştuktan sonra, izleyicinin, okurun olur. İster beğenir, ister yerden yere vurur, ister devam et der, ister sakın devam etme der.

Ancak sanatçı bu sözleri olumlu ya da olumsuz dinlemeye kalkarsa, reytinge göre üretmeye başlar. İçinden gelen, anlatmak istediği değil, “böyle yazarsam ne derler, en iyisi şöyle yazayım” demeye başlar ve asla yeni bir tarz veya alışılmadık bir yaklaşım bulamazsınız. Toplum baskısı sanat üstünde de vardır.

Böylece şu ortaya çıkıyor. Tayfun Bey çok beğenmiş, Oğuz Bey hiç beğenmemiş. Bense, beğenmenin ve beğenmemenin ötesindeyim. Bu olayı yazarken, an be an yaşadım. Kulübede korktum Pelin’e öfkelendim. Pelin oldum Tuna’ya yalvardım ve sonunda hikaye bittiğinde ben de şaşırdım. Beklemiyordum böyle olmasını zaman üstüne düşünüp kaldım. Hikaye bana ilhamla gelir kurgulamak sadece olay akışı içindir. Hikaye beni de şaşırtır.

Bazen üzüntüyle, bazen hayretle süzerim bittiğinde. Çoğu zaman, yazmaya başladığımda ne çıkacağını bilemem.

Yazmaya başlamak başka bir dünyaya geçmenin anahtarıdır. Ben yaşarım sonra size yaşatırım. Sağlıcakla kalın.