Tüm hikaye taşınmamızla başladı. Evimize yakın bir sabit pazar vardı. Her ihtiyacınızı alabiliyordunuz. Biz onu sevmiştik. Esnafıyla ahbap olmuştum. Sonra bir şeyler oldu ve sabit pazar yıkıldı. Çekilmiş bir diş gibi hüzünle izledik dostlarımızın dükkanlarından kalan yıkıntıları. Aylar içinde molozlar gitti yoldan geçen eskiciler demirleri söktü ve ve gayrıihtiyarı bir açık otoparka dönüştü alan.

Sanatçıysanız dünyayı herkes gibi görmenizi kimse beklemez, bu size “tuhaf” denmesine, yalnız kalmanıza, beş parasız gezmenize ve anlaşılamamanıza bile yol açsa, siz bildiğinizi okursunuz. Öyleyse artık anlayışlı fakat yine de sanatçıların içe kapanık deliler olduğunu kabul eden o saçma toplumsal bakışı bir yana bırakıyorsunuz değil mi? Bence çok da uzağa bırakmayın. Bu önyargı gözlüğü yakınlarınızda [...]