Söz bitti……. Vaktimiz kalmadı ağlamaya…

Arılar kaybolduğundan beri içimde bir burkulma var. Yüz binlercesi yok oldu. Onlar yokken hayat da yok. Bitkilerin tozlanması, meyvelerin oluşumu ağaçların çoğalması, hayvanlar ve insan da yok. Küresel ısınma raporlarını okurken, işgal altında ülkelerde yaşanan kıyımı, sebepler yüzünden hesapsızca ölen öldürülen insanları görürken anlaşılmaz bir burkulma duyuyorum.  Kabullenemiyorum gördüklerimi.  Zıvanadan çıkmış halde kendi haklı dünyalarında korkunç yaşayışlarıyla sürdürüp gideceklerini düşünüyorlar yaşantılarını.

Oysa görenler biliyor ki, insan son demlerini yaşıyor dünyada, milyarlarca olmasına karşın bundan sonra ektiğini biçeceği devre başladı. Zamanımızın sonu gelirken yalınlaşıp kendimize çeki düzen vermekten ve korkusuzca sevgiyi, insani duyguları savunmaktan başka çaremiz yok. İnsan insanla sınanacak, kalpler kalplerle.

Aşağıdaki sözler bana ait değil. Sizlerle paylaşmak istedim.
   
Söz bitti……………..Vaktimiz kalmadı ağlamaya…

insan
kendini bilmekten vazgeçti
zalim oldu
ve karanlığa koşar oldu.

ve mutluluğun mayası sevgi
gözyaşının ırmağı oldu
insan insana kıydı
artık bundan sonra
kurban
İNSAN.
 

PAYLAŞ: