Sağ olun öğretmenlerim.
Bir çocukken zor bir dünyaya adım attım. Ama şanslıydım, gerçekten taviz vermeyen ve vaz geçmeyen öğretmenler çıktı karşıma. Başarımla yetinmediler. En iyisini yapmamla yetinmediler. Yıkılmama izin vermediler. Basket oynayamadığım için takdiri kaçırmama izin vermediler, kitabi bilgileri verirken ruhlarını ortaya koydular.

Gerçekten işlerinin ne kadar zor olduğunu şimdi anlıyorum. Ama layıkıyla yapmayı kafanıza koymuşsanız. “Arkamda bir tek öğrencimi bırakmayacağım” demişseniz. “Her öğrenci öğrenebilir, yolunu bulmalıyım” demişseniz.

Branşım bilgisayar ama işim sadece öğretim değil eğitmekte, dolayısıyla insan olmanın ve topluma hizmet etmenin güzelliğini de sunmalıyım. Data hatlarının gizliliğini anlatırken bu data hatlarını gizleyenlerin ahlaklı olmasının neden gerektiğini de anlatmalıyım. Bilgisayarda diğer insanlara nasıl yardım edeceklerini de öğretmeliyim. Her şeyden önce bana öğretildiği gibi yaptıkları işe gönüllerini vermelerini öğretmeliyim.

Bunları yaparken ve yaptığım sürece biliyorum ki dünya en güzel öğretmenim.

Dinliyorum. Çöplerden yaşamını devam ettirenleri, bir balıkla gökte uçan martıyı, şarkıların anlattığı düşleri ve güzel gözleri ışıl ışıl öğrencilerimin ruhlarını… Tümünü dinliyorum. Güzel bir pınarın başında oturmuş bilginin akışını dinliyorum bazen avuçlarımdan, bazen gözlerimden bazen dilimden akışını gözlüyorum.

Böylece biliyorum ki, hayat öğrenmektir.

ANCORA IMPARO / “I’m still learning” / Hala öğreniyorum. Michelangelo