http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=han+duvarlari

Elbette şiir içinde bulunulan kültüre ve zamana göre değişir, Orhan Veli’nin şiiri ile Nazım Hikmet’in ve Mehmet Ersoy’un şiiri kendi zamanları ve alanlarında çok çarpıcıdır. Ama akışlar farklıdır. Aynı şekilde Edgar Allan Poe’nun Annabel Lee şiiri ya da William Blake’in “Kaplan, Kaplan” şiirini nasıl değerlendirelim?

Ya da İstiklal Marşını 10 kıta gibi olağanüstü uzunluktan bir dörtlüğe mi indirmeliyiz?

Hayır bu doğru olmaz. Japonya’da yüzyıllardır yapılan Haiku şiir yarışmalarında dörtlüklerle evrensel çarpıcı şiirler yazılması istenir. Hatta dağlara dev büyüklüklerde yapılmış şiirler de vardır.

Uzun süre bu çeşit şiir de yazdım. Sadece 3 – 4 dizede duygu aktaran şiirler.

20 yıldır şiir yazdığımı söylemiştim. Şiir formatında yazdığım ve yayınlamadığım hikayaler bile var.

Düşünün, Mesnevi gibi ansiklopedi kalınlığında manzum eseri, Farsçanın o lirik anlatımını, ruhu çarpan sözleri. Ya Asaf Halet Çelebi onun şiirine de anlaşılamıyor diye “laf cambazlığı” diyebilir miyiz? Gereksiz uzatmış “bir torba laf” diyebilir miyiz?

Bu kadar geniş açıdan baktığınızda şiirin kalıba girmeyeceğini görürüz.

“Ormandan Çıkış” benim yazdığım en sıradışı şiirlerden birisidir.

Şiir kategorisinde yer alan onlarca şiirden farklıdır. Çünkü korku temasıyla yazılmış bir ruh halini anlatmaktadır.

Şiir ve edebiyat konusunda daha önce Türk yazınında denenmemiş bir çok tekniği denedim. Sanırım artık yayınlamanın zamanı geldi.

Çünkü eskilerin dediği gibi “Aynası iştir kişinin, lafa bakılmaz”

Oldum olasıya çok uzun yazılmış şiirleri sevmiyor, sevemiyorum. Okurken üzerime yılgınlık çöküyor. En az üç şiir yazılabilecek bir torba dolusu laf.

Oysa şairlik söz ustalığı,hattâ laf cambazlığıdır. Birkaç sözle bir dünya açmalısınız okuyucunun düşüncesine. Yeni bir ufuk açmalısınız ve bu ufukta onu olabildiğine gezdirmeli,ona birçok şeyler öğretmelisiniz.
Ukalâlık saymazsanız şu örneği vermek istiyorum:

Bir zaman yaşamak vardı hayâlimizde,
Zemberek gevşedi, tiktak azaldı
Baktık,hayâl bile kalmamış ellerimizde…

Dikkat edilirse; birkaç sözcükle neredeyse bir ömür çerçeve içine alınmış. Çerçeveyi de süslemek isterseniz, abartıdan kaçınmak gerektiğini düşünüyorum Sevgilerimle, başarı dileklerimle…

Enver Özçağlayan

Şiirinizi okurken başka diyarlara gittim resmen. Zaten en sevdiğim şiir türü olan ‘serbest şiir’ türündeki yazıları okumak çok büyük keyif veriyor bana. Sadece teknik konularda yazmayıp, duyguları da bu siteye kattığınız için bir kez daha teşekkür ederim size. Ayrıca beni en fazla sevindiren konuysa blog’larında benim de yaptığım gibi şiirlerini paylaşan bir kişi daha bulabilmiş olmaktır (:

Bunun yanısıra özellikle fotoğraflarımın EXIF bilgileri ve orijinal halleri bende bulunuyor. Web dekiler mutlaka biraz küçültülmüş halleri. Böylece olası ihtilaf halinde gerek fotoğraf EXIF’i gerek yüksek çözünürlük, gerek fotoğraflarıma otomatik ve gizli şekilde eklenen ismim işe yarıyor.

Bunun dışında insan faktörü de var. Bu siteye ve diğer sitelere eklediklerimi binlerce kişi okuyor. Burada bir şeyi alıp “ben yazdım” demek bir şairin sonunu getirecek çılgınca bir hareket olur.

Sanırım bir şair bir şiirimi çalıp, kitabına koyarsa, bundan en çok ben karlı çıkarım
Ciddi sansasyon olur.

Dediğim gibi noterden dahi onaylatsanız önemli olan şu bizim yasalarımıza göre bir ispat mekanizması olmaması. Hatta kitap yapıp bassanız bile daha önce birinden alınmışsa o kişi hakkını alır. Bu nedenle zaman damgası ve tasdix kullanıyorum. Bunun dışında bir diğer mevzuu daha.

Şaire “Bir tane daha bunun gibi yaz bakalım” deseler o mahkemede bile, anında on tanesini yazar.

Ya çalan kişi, içeriği çalan? Kendi içi boş olduğu için çalıyor zati.

Yeni bir tane söyleyebilir mi o söz üzerine?

Bir şey sormak istiyorum. Şiirlerinizi daha önce noter ya da başka bir yerde onaylattırdınız mı? Yoksa direk siteye koyuyor musunuz?