MUHTEŞEM GÜNLER / Şiirlerim
 
Koymuşum cebime
Bayram harçlığımı,
Gözlerim bulut şekerlerinde
Bir de gezmek istiyorum meydanı
Belki bir eğlence…
 
Arkadaşlarımın kolları omuzlarımda
Önümüze gelene bir tekme
Gelmekten çok yanımıza eklenseler de.
 
Eski bir Anadolu Meslek Lisesi
Görkemli yükseliyor göklere.
Ve yanında ölüm şerbetleriyle yücelmiş çam ve selvi ağaçları
Gölgeliyor mezarlığın dingin mübarek sessizliğini.
Mercimek Baba’nın türbesi diğer uçta
Kimi zaman alalım diyorlar arkadaşlarım
O sahipsiz mercimekleri
Kızıyorum onlara
Mercimek Baba’nın onlar
Nasıl yesin? deseler de
Yemesi şart mı canım
Yiyor muyuz oyuncaklarımızı biz.
 
Ve gökler muhteşem
Zaman sonsuz
Annemiz babamız var,
Dünyamız küçük
Dünya ise büyük.
 
Gölgeli zamanları geliyor büyümenin
Kızları öpecekmişim
Yalan
Ne diye sevecekmişim onları?
Koşmayı bile bilmezler.
Yüzümü yırtmadı mı bir kere Emine
Eee daha ne öyleyse?
 
Muhteşem zamanlar
Kızılca kıyamet kopmamış henüz
Saman alevi gibi akmamış dünya
Makinelerin çağı, Kali yuga
daha derinlerde uyuyor
Meyve bahçelerine dalıyoruz.
Nöbetçiyim hep
Korkuyorum tırmanmaktan ağaçlara
En çokta mahalle kavgalarından.
 
Görkemli gülüşler, soluksuz yaşamlar
Şimdi omzuma atmışım çocukluğumu
Gezdiriyorum omuzumda
Sahip olamadıklarını sunuyorum ona
Al sana bir oyuncak
Bunu da yemek isterdin
Al bu güçlü kollar
İşte uzun bir boy
Sevinir sanıyorum
Oysa hüzünlü hep
Öyle silik ki
O cılız bedende
O masum gözler
Zaman akmış
ve akmış,
o muhteşem günler.
 
Süleyman SÖNMEZ / 24 Ekim 2005