Biraz önce savaş sanatlarından iş dünyasına” başlıklı yazınızı okudum. Ondan önce de 35 yaş ile ilgili olanını orada da yazdım fikrimi.

Firmalar; rakiplerinden korkularından dolayı sanırım böyle gizli ilan veriyorlar.

Bana göre ise yeni personel alımlarına doğal bir süreç olarak bakmaları ve büyüdükleri imajlarını vermek olarak kullanmaları gerekir.

Hele bazen arıyorlar “bize başvurmuşsunuz şu gün şu saatte bekliyoruz” diyorlar. Firmanın yerini sormadan zamanı kabul etmiyorum. Uygunluğumu soran çok az firma oldu. Sormayanlar ise sanki o firmanın yeri herkesçe biliniyor ve tek kendi ilanları varmış gibi davranıyorlar. İşe ihtiyacım olduğundan o kadar kötü firma değildir diyerek gidiyorum ama yanıldığım çıkmadı malesef.

Ayrıntıya girmeden sussam iyi olacak. Yoksa makale yazacağım.

Son söz olarak. İsimsiz ilanlar için isimsiz sadece telefonum olan bir CV hazırlayacağım. Hoş 35 yaşına girdiğim şu günlerde geri arayanlar azaldığından böyleleri ne kadar etkilenir ne kadar durumun farkına varırlar orası da ayrı bir muamma. Yine de tavır koymadan devam etmektense böyle bir tepki en doğrusu.

Teşekkürler. Işık oldunuz bana.

İçinde bulunduğumuz zamanlar her şeyin bozulup, çürütülmeye çalışıldığı insanın dilinden başlayarak çözülüp gittiği bir devir.

Bu dili korumalıyız. Türkçe, müthiş zengin ve duygu anlatımı yoğun bir dildir. Toplumun bir kısmı diğerini diliyle anlar ya da anlamaz. Her gün çocuklarla birlikteyim. Bu karmaşayı her gün yaşıyorum. Sabırla tüm topluma bunu hatırlatıyorum. Kaybetmedik, yokolmadık başka kültürler tarafından yutulup gitmedik. Onları gayet iyi anladık. Şimdi sıra tekrar temizlenip kendimiz olmakta. Bir yabancıyı anlamak demek, önce ne olduğumuza sahip çıkmakla başlar.

Eh, bir virgül kullanmakla, bir “de” ayrı yazmakla yorulmayız. Ama toplumumuzu bir parça daha bir arada tutarız.

Sevgi ve saygılarımla.