Benim düşünceme göre bir yazı şöyle yazılmalıdır:

Elimize bir kalem ve kağıt alınır ve öncelikle yazacağımız konu ile ilgili önemli noktalar tespit edilir. Sözgelimi, diyelim ki araçlara LPG taktırılması ile ilgili bir yazı yazacağız. Bu yazıda önemli noktalar ne olabilir?

1- LPG dönüşüm firmasının markası ve kalitesi,
2- Dönüşümü kimin yapacağı,
3- Dönüşüm sonunda elde edilecek avantajlar,
4- Dönüşümle ilgili dezavantajlar,
5- Bakım ve onarım konuları,

Örnek olarak verdiğim bu 5 ana düşünceden yola çıkarak hem tam olarak neyi(?) yazacağımızı daha iyi kavrarız; hem de yazacağımız konunun bütünlüğünü bozmadan yazı içinde belli bir hiyerarşiyi takip etmiş oluruz.

Yazıda vermek istediğimiz ana konuları böylece belirledikten sonra, birinci maddeden yazımızı yazmaya başlayabiliriz. Ama bilgisayara değil tabi. Elimizdeki kağıda! Yazdığımız her paragrafı bitirdikten sonra tekrar okumalı ve kendinden önceki paragraflarda yer alan düşüncelerle çelişmediğini gözlemlemeliyiz.

Yazımızı bitirdiğimizde baştan sona en az 2 kere okuyup, başlangıçta ne anlatmak istediğimizi ve yazıda ne anlatmış olduğumuzu görmeliyiz. Eğer anlatmak istediğimiz konuyu gerçekten anlatabilmiş olduğumuza kani isek, işte şimdi bilgisayar başına geçmeli ve kağıttaki taslak halindeki yazımızı bilgisayara geçirmeliyiz.

Ben blogumda yazarken genellikle bu yöntemi kullanıyorum.

İkinci husus ise, herşeyden haberimiz olmasını istiyoruz ama detaylar bizi çok fazla ilgilendirmiyor. Bir sayfadan diğerine geçmeye alışmışız.

1- Artık daha sosyalim, bir çok etkinliğe katılıyor ve sizin gibi dostlar ediniyorum.
2- Blog sayesinde, Çin denilince bir çok kişinin aklına ben geliyorum
3- İnternet sayesinde bir çok Çinli arkadaş ile tanıştım ve onlardan Çince ve kültürlerini öğreniyorum.
4- Kitap okuyorum, bunun yanı sıra blogları da okuyorum.
5- Bir çok Çince web sitesini takip ediyorum, Çincem gelişiyor.

Ancak yazma üzerindeki etkisi benim de dikkatimi çekti. Bir form, bir blog yazısı hatta bir yorum bile yazmaya çalıştığımda kilitlenip kalıyor. Az önce kafamda binlerce düşünce uçuşurken, bir anda zihnim bomboş kalıyor.
Bunun için kendimce Not Defteri yöntemini geliştirdim. Yazacaklarımı önce bir kağıda not alıyorum, sonra Not Defterini açıp oraya yazıyorum. Kesin çözüm olmamakla birliklte yazma paralizasyonunu bir nebze de olsa azaltıyor.

Ben programcı olduğum ve “yaratıcı iş”imi ya da kendi “edebiyat”ımı bilgisayar başında yaptığım ve yaşım sebebiyle de internetle çok daha erken tanışmış birisi olarak bahsettiğiniz kadar ciddi bir dikkat dağınıklığı ya da “bilgisayar başında şiir yazamama” gibi bir durumla çok karşılaşmadığımı söyleyebilirim.

İnternetin sunduğu yoğun ve hızlı bilgiyle beynin yazıları seri ve verimli bir şekilde işleyip değerlendirmeye yöneldiğiyse tartışmasız bir gerçek. Kendimden örnek vermek gerekirse takip etmek istediğim onlarca RSS beslemesi var ancak bir günde 200 yazıyı tam olarak okumam imkansız olduğu için yazıların çoğunu sadece spotlarını okuyarak geçiyorum. Beğendiğim ancak uzun olan yazıları da sonra okumak üzere işaretliyorum ancak bu yazıları okumak için geri dönüp baktığım zamanların sayısı malesef olması gerektiği kadar çok değil.

Bunun sorumlusunu doğrudan internet yapmak yerine onun getirdiği konseptler ve güncel çağdaki “zamansızlık” durumunu göz önüne almalıyız diyordum ki bunların temelinde de aslında yazılarda da belirtildiği üzere internetin yattığını gördüm.

Ancak düşünme ya da yaratma benzeri eylemlerin, özellikle sizin gibi nispeten bilgisayarla yaş olarak benden daha geç tanışmış bir nesil için, bilgisyar başında eskisi gibi yapılamaması bu düşünce tarzından çok yaratı ya da düşünme gibi “doğal”, “içten gelen” şeyler için insanın da kendini “doğal” ya da “doğal ortamında” hissetmesi gereklilğinden kaynaklanıyor bence. Sonuçta siz bilgisayarla sonradan tanıştınız, şiir yazmaya başladığınızda bilgisayar yoktu ve o zaman şiir yazmak temel olarak “ele kalem alarak(burası önemli)” yazmaktı. Halbuki bilgisayarda yazmak fiziksel olarak da farklı bir eylem ve size çok daha farklı bir ortam sunuyor.

Benzer şeyleri ifade eden fotoğrafçılar da var ancak siz muhtemelen fotoğraf çekmeye doğrudan dijital fotoğraf makinesiyle başladığınız için(muhtemelen dedim, yanlışım varsa düzeltin lütfen;)) dijital fotoğraf makinelerinden ya da onlarla eskisi gibi fotoğraf çekemediğinizden yakınmıyorsunuz.

Aynı şekilde ben de bilgisayar başında yaratıclığımı kullanamadığmıdan yakınmıyorum tam aksine bilgisayar yokken bir şeyler yaratamadığım için yazının sonunda belirtilen o “sürekli bir şeyler yapma” duygusuyla kavruluyorum.

Bu üstteki maddeleri kendimde gözlemliyorum. Sanırım bu gruba dahilim.