Burada şu soruyu sormak yerinde olacaktır: Blog yazıyorum ama neden? Evet, bir blog yazarı öncelikle hangi konularda yazacağının değil, neden yazacağının cevabını verebilmelidir kendisine.

Blog yazarları, bu işe başlarken genellikle şunları hayal ederler: Günlük yüzlerce, binlerce ziyaretçi, sanal alemde belli bir şöhret, saygı duyulan bir ağabey veya abla makamı, belki bir miktar da para.

Blogunu açalı 2 yıl geçmiş olmasına karşın hedeflerine ulaşamamış blog yazarı sonunda maalesef insanlara küsüp blogunu kapatıveriyor.

Blog yazan kişi, blogunun sürekliliğini sağlama konusunda kimsenin tavsiye ve telkinleri altında kalmadan evvela kendi kendini ikna etmelidir. Bu esnada blog yazmanın tek ve gerçek manada felsefesi “kişisel tatmini sağlamak” olmalıdır.

Blog yazıyorum ama neden? Çünkü kendimi bu şekilde tatmin ediyorum. Bildiklerimi sokakta haykırmak istiyorum ama bana deli demelerinden korkuyorum. Bildiklerimi çevreme aktarmak istiyorum ama kimse beni ciddiye almıyor. Ve ben de işte bu nedenle blogumda yazıyorum. Kaç kişi okumuş umrumda değil. Kaç kişi yorum yapmış umrumda değil. Yüzlerce, binlerce kişinin okumasına gerek bile yok. Şayet yazdıklarımı bir kişi ciddiye alır ve bana gerçekten hak verirse/vermişse, işte benim için en büyük kazanç bu olacaktır.

Ciddi blog yazarlarının felsefesi bu şekilde veya buna yakın olmalıdır.

Bizler anonim kültürü çok zengin bir toplumun bireyleriyiz. Şan ve şöhrete kavuşamasak da, umduğumuz miktarda para kazanamasak da, yeterince ilgi göremiyor olsak da, bildiklerimizi, fikirlerimizi, deneyimlerimizi veya her türlü sosyal, kültürel, edebi, bilimsel çalışmalarımızı atalarımızın mirası bu anonim kültür denizimizin içine yavru bir balık gibi bırakıvermeliyiz.

Nasıl olsa bir gün gelir, biz hiç göremeyecek, tanışamayacak, bilemeyecek olsak da birileri bizim yazdıklarımızdan istifade eder. İşte şahsımca blog yazıyor olmanın en büyük keyfi de burada yatmaktadır.

Ne hakkında yazacağım? değil,

Neden yazacağım?

- -
Erdal Özdil, bu gibi http://arsiv.sabah.com.tr/2005/11/02/yaz1365-40-101.html yazılarla(?) Sabah’ın 3. sayfasında yıllarca yer alabiliyorsa, senin gibi sağlam blogcular hayli hayli köşe yazarı olur. Hatta iddia ediyorum ben bile Erdal Özdil’den 10 kat daha iyi yazarım.

- -
Anlaşılan o ki, bloglar artık Süleyman Sönmez’i kesmiyor

Bu bağlamda bir şey sormak ve söylemek istiyorum;
Geçen ay ablam, kelimenin tam anlamıyla “pat diye” bir yerel bir radyoya gitmiş, şiir programı yapmak istediğini söylemiş. Şimdi teknik cihazları kullanmayı öğreniyor ve ilk deneme sunumunu yaptı bile.

Demem o ki; Üç beş yazıyı 3-5 farklı gazeteye/dergiye/tv’ye göndermeyi denedin mi? Bazen ilk adımı insanın kendisi atması gerekekiliyor (bkz. rebelif) sonrası zaten geliyor.

- -
“Roman ve Hikayeler” haberine de bir hayli sevindim. “Teknoloji Kimin Umurunda”dan sonra “Güneşin Tam İçinde” gibi bir kitap daha görmek çok hoş olur.

Demek ki halen umut var. İnsanlar yanlışlarından dönebiliyorlar. Sadece bu bile çok önemli.

Evet bence çobanlık harika bir iş. Eğer Simyacı’yı okuduysanız onun nasıl koyunların dilini anladığını ve onlarla insandan öte iletişim kurduğunu hatırlarsınız. Doğrusu beynine çip takılmış ve her yaptığı kontrol edilen, insanlıktan çıkmış bir insan yerine, çipsiz bir koyunla arkadaş olmayı yeğlerim.

Erdal, ne kadar doğru bir tespit. Bir meslek sahibi olmak başarıya ulaşmak yerine webin gelip geçen yüzlerinden birisi olmak hiç mantıklı değil. Zaten yazılanların en değerlisi alanında uzmanlaşanların bizlere aktardıkları değil mi?
Yeni işinde de başarılar bol kazançlar dilerim.

Çağatay, övülmek takdir edilmek çok güzel ama yapılan işlerin bilinirliğini ulaştığı kitleyi düşünmekte lazım. Hizmet mantığım değişmedi. Öğretmeye paylaşmaya devam.

Ymungan, evet sen söylüyorsun benim bazı şeyleri anlamam yıllar alıyor. Ama öğrendiklerim ve sunduklarım belki de buna değiyor.

Sunipeyk, düşünüyorum da sen de ben de nerelerden geldik. Yaşımız elverdiği için BBSlerden başlayan tüm Internet’e şahit olduk. Ücretsiz web sitelerinde yazdık. Sonra domain / alan adı aldık. Okuduklarımız sevilir oldu. Tanındık. Aynı şekilde özel hayatımızın sitemizle alakası olmadığını düşündük. Sen ismini bile sunmadan yıllardır yazıyorsun ki bu alçakgönülüğü çok çok takdir ediyorum.

Emremer, Spartaküs en duygulandığım ve en başarılı bulduğum filmlerden birisidir. Aynı zamanda tarihte en çok figüran kullanılmış filmdir.
Yazmak özgürlüktür ama yazmamak ta özgürlüktür.

Konu dışı verdiğin sitenin reklamı olmasın diye adresi sildim. İlgiliye fotoğrafı kendimin Kadıköy’den çektiğimi, hakkında yasal işlem başlatmadan derhal kaldırmasını istedim. Hırsızlık bir tane değil ki… Gün gelir bunun ne kadar adi bir iş olduğunu anlarlar. O zamana kadar mücadeleye devam

Yazmak benim için yaşamanın bir parçası. Ama düşünüyorum. Sanırım yazacak başka şeylerim var. Bunlar ortaya çıkmak için, zihnimde müthiş bir basınç oluşturmaya başladılar. Ve biliyor musunuz? Yıllar sonra bu yazıyı dönüm noktası olarak göstereceğimi hissediyorum. Tıpkı bu siteyi ilk açtığım günkü yazı gibi. Umutluydum ve ne yazacağımı neler öğreneceğimi daha bilmiyordum. İşte yine hayatımda önemli bir dönemeçteyim.
O ilk yazıyı yazdığımda yapayalnızdım. Şimdi etrafımda dostlarım var. Tartışabiliyorum. Öyleyse bir adım daha atmaktan çekinmemeliyim Roman ve hikayelerimi yayınlamanın zamanı geldi.

Editörün notu: Bu içerik hırsızı sitenin reklamını yapmamak için mesajınızdaki ismi silinmiştir.

Belgeselde Spartaküs, kendisiyle birlikte kaçan 77 köleye katılımların devam etmesiyle yüzbinleri bulan kişiye önderlik yaparak Roma ordusuna karşı geliyordu.

.. Daha sonra güney İtalya’ya ilerlemek ve acımasız Crassus’la savaşmak zorunda kalan Spartaküs, savaş öncesi beraberindekilere şöyle diyordu:

Efendileriniz için yaşamak değil, kendiniz için ölebilmektir özgürlük.

Milattan önce 71′de söylenmiş bu söze kabaca 2000 yıl sonra alkış tuttum.

Sunipeyk’in de gayet güzel özetlediği gibi başkaları ne yaparsa yapsın herkesin kendince yazması lazım.

Yazalım.
Başkaları ne yaparsa yapsın.
Bir internet, bir bilgisayar, bir hosting paramız olduğu sürece…

Yazalım.
Başkaları ne yaparsa yapsın.
Biz gene de yazalım.

Peki kimdir bu model alınan blog yazarları?

Sürekli bloglarından kazandıkları paradan, gördükleri muameleden, kurdukları bağlantılardan bahseden yazarlar.

Üstte tarif ettiğim modelle bu işe kalkışanlar pekala yazmayı bırakır.

Fakat blog yazmaya tamamen kendi isteğiyle, zamanından çalarak ve karşılık beklemeden yazanlar sonuna kadar devam edeceklerdir. (Bu mükemmel örneğe Sayın SÜleyman Sönmez’in tamamiyle! uyduğunu düşünmekteyim)

Blogların doğuşuna gidersek…

Günlük tutma eylemiyle eşdeğer bir his ile başlamış olan bloglar, gelecekte de başladığı noktaya geri dönecektir. Mesela çoğu blog tarihteki yerini almışken, yediği etli ekmek’in nefis olduğunu yazan Nahnu’lar ilelebet yaşayacaktır. En azından ömürleri elverdiği ölçüde… (Hayat döngüsüne ne kadar benziyor değil mi? Genç ve orta yaşlı insanlara, bebekler ve de ihtiyar delikanlılar/kızlar sevimli, hoş gözükür.)

Gelelim Güneşin Tam İçinde’ye. Eşimle beraber, “Bu adam bu zamanı nereden buluyor yahu!” nidalarıyla takip ettiğimiz bu blog, pekala blogdur fakat yazarın sırtına büyük bir külfet yüklemektedir. Çünkü ‘kendisini’ değil de hayatı anlatmaktadır.

Süleyman Sönmez’e nacizane tavsiyeler;

Güneşin Tam İçinde’ye son vermemenizi yürekten istiyor ve bu kararı vermemeniz gerektiğine inanıyorum.

– Niye peki?

Bildiğini bir kişiye dahi olsa -herhangi bir yolla- ulaştırabilmenin çok değerli olduğu -şüphesiz- aşikar. Blogların amaç değil de araç olduğunu asla unutmayalım.

Türkiye’de blog yazarlarını ancak blog yazarlarını takip ediyor sanıyorum. Türkiye’de blog kavramı oluşamadığı gibi ziyaretçilerimizin %80 hatta %90ları arama motorları vasıtasıyla bloglarımıza gelmektedir.

Bu durum bloglar için can sıkıcı olsa da gün gün gelen birkaç dolar ve arama motorları vasıtasıyla gelen onbinler; bünyelerimizde afyon etkisi oluşturmaktadır ki birkaç sene “Ben neyim?”, “Blog da ne?”, “N’apıyorum ben ya?” sorularımızı kendimize sormayız. Sorduğumuz zaman ise aynı bu yorumu yazdığım blog girdisi gibi bir blog girdisi oluşur bloglarımızda. (Burada Sayın Süleyman Sönmez’e iletmeye çalıştığım bir nokta dahi yoktur, yanlış anlaşılmasın.)

Bu durumdan kurtulmanın ve bu duruma hiç maruz kalmamanın yöntemi ise; ne blogun istatistiklerine ne de getirdiği geliri an an takip etmemek hatta planlar yapmamaktan geçer.

Yazarın sağlığı, zamanı elverdikçe yazmalı. Bir gün yazar, yüzonbeş gün yazamaz ama bitmemeli, yazmalı.

Nasıl derler bilirsiniz… Show must go on.

Güneşin Tam İçinde blogunun Türkiye’de çok .. çok özel bir yeri olduğunu biliyorum ve ’son’unun olmaması gerektiğini düşünüyorum.

Sürç-ü lisan ettiysem affola.

Bir gün karşılaşıp birer çay içmek ümidiyle.

Çağatay

“Herkese çipler takılıp bilimkurgu dünyası başlamadan kaçıp çobanlık yapmaya dağlara gittikleri için.” olacaktır…