Doçent Dr. olduğundan beri ilk kez beni laboratuvarına çağırmıştı Alev. Çalışmasının karıncalar üzerine olduğunu biliyordum. Ancak bilişim dünyasında devrim yapacak bir buluş olduğu konusunda ısrar edince kalkıp kendi gözlerimle görmek için büyük bir istek duydum.

Fotoğraf: jurvetson | Creative Commons lisansı ile kullanılmıştır.

“Ne içersin?” dediğinde laboratuvarının girişindeki odada oturmuş, düşüncelere dalmış bir halde onu süzüyordum. Çok yorgun görünüyordu. Gecelerce uyumamış gibi duran gözaltlarının çöküşünü gizlemek için süratli bir makyaj yapmıştı. Sanırım ben geleceğim için. Onu azarlayacağımı “sağlık önce sağlık” diyeceğimi biliyordu. Sesi çok heyecanlıydı. Kahvemi uzatan elindeki titreşimde gerginliğini görebiliyordum neredeyse.

“Haydi!” dedi “Hemen görmelisin.” Kahvemden bir yudum aldım. Nikon’umu çantadan çıkarıp boynuma astım. İlginç bir haber olacaktı. “Lütfen Flash kullanma fotoğraf çekerken” dedi. “Bu önemli.”  “Tamam” dedim.

Alev doğuştan sarışın olmasına karşın ısrarla kızıl saçlarla gezen tuhaf bir kızdı. Lisedeyken de böyleydi. Tuhaf, sıradışı, çoğu zaman yalnız. Biyolojiyi de farklı canlılarla temasa geçmeyi sevdiği için seçtiğini hep söylerdi. Geçen zaman içinde evlenmemişti. Bir iki arkadaşı olmuştu ama o kadar.

Çok geniş bir salona girdik. “Bu ilki” dedi. Büyük, 6 metre genişliğinde 8 metre uzunluğunda ve yaklaşık 1 metre yüksekliğinde bir pleksiglass kutu içinde milyonlarca karınca süratle bir o yana, bir bu yana gidiyordu. Bir anda ürperdim. Aradaki pleksiglasa rağmen bu karınca ordusu gözüme korkunç görünüyordu. Çok fazlaydılar.  Anlamış gibi “Korkma” dedi “Oradan çıkamazlar, sadece dikkatlice bak”

Fakat karıncaların bir ağ gibi gidiş gelişi, birşeyleri bir yerden bir yere taşımalarındaki ahenk dondurmuştu beni. Sonra birden Boğaz Köprüsü’nü gördüm. Sonra Çamlıca’yı ve sonra Taksim’i hatta Kız Kulesi’ni.

Bu karıncalar… “Aman Allahım!” deyiverdim. Bir İstanbul maketi üstünde yürüyorlardı. Alev, kahkahalarla gülüyordu. “Trafik sorununu çözdük. Duydun mu, İstanbul trafik sorununu çözdük diyorum! Görüyor musun? Şuraya ve şuraya bak.” Göztepe kavşağından yola çıkan karıncalar alternatif bir yol bulmuşlardı.

İstanbul’un ana caddelerinde yüzbinlerce karınca yürüyordu. Sayıları trafikteki araçlar kadar var mıydı bilmiyorum ama çoktular ve trafik hiçbir şekilde sıkışmıyordu. Şu anda olmayan ek geçişler bulmuşlardı ve farklı bir trafik ritmi kullanıyorlardı.

“Bunu belediye başkanı gördü mü? veya trafik birimleri?” diye sordum. Alev muzipçe gülümsedi. “Hayır, ama artık hangi trafik ışıklarının kaldırılması gerektiğini, nerelere kavşak yapılması gerektiğini, nerelerin tek yönlü trafiğe açılması gerektiğini ve nerelerde yer altından yolu aktarmamız gerektiğini biliyoruz.”

“Yeraltından mı?” dedim. “Hı hı” diyerek başını salladı. “Bir kaç noktada yeraltından geçiş sağlanırsa, trafik müthiş rahatlıyor. Üstelik katlanılmaz maliyetler de değil.”

Sonra elimden tutup odanın kapısına çekiştirdi “Ancak seni çağırdığım asıl proje bu değil. Bu bizim karıncaların organizasyon ve iletişim sistemlerini çözdüğümüz çalışmaydı. Aralarında nasıl iletişim kurduklarını bu projeyle çözdük. Artık onlarla konuşabiliyoruz.”

Sanırım ayağımı sürümüş olmalıyım ” Dur dur dur!” diye çığlığı bastım. “Sen karıncalarla mı konuşuyorsun?” Derinleşmiş gözlerini, sakinleştirmek ister gibi üzerimde gezdirdi. “Ben değil, özel bir bilgisayar belli bir feromen koku sentezleyiciyle ve ses frekansı üzerinden”

Söyledikleri kafamı altüst etmişti. Böylece ikinci laboratuvara geçtik. 1 metreye 1 metrelik alan içinde yüzlerce karınca kıpırdıyordu yine. “İzle” dedi. Yandaki bilgisayarın ekranına bir geometri sorusu çizdi dijital kalemle. Bir diküçgenin hipotenüsünü hesaplama üzerine. Dik kenara 3, alt kenara 4 yazdı ve hipotenüsün olduğu yere soru işareti yazdı. Sonra “sorgula” düğmesine bastı.

Birden bir kapak açıldı. Belli belirsiz gördüğüm minik bir gaz bulutu karıncalara püskürtüldü. Alev “Şu anda söylediğim özel bir koku biliyorsun feromen salındı. Sesli bir emir de veriliyor ama biz işitemiyoruz, çok düşük frekanslı” dedi. Karıncalar birbirlerine antenleriyle dokunmaya ve hızlı hızlı hareket etmeye başladılar. Sonunda elli tanesi gözlerimin önünde akıl almayacak birşey yaptılar. Sorunun cevabı olan 5 rakamını oluşturacak şekilde ardarda dizildiler.

Duyduğum korkuyu anlatamam. Konuşmama izin vermedi. Elini kaldırdı ve “Fermat’nın son teoremini hatırlıyor musun?” diye sordu. Evet hatırlıyordum. Yüzlerce yıldır matematikçilerin aradığı ispat. Bu hipotenüsün bulunuşunda kullanılan a² + b² = c² denkleminin kare yerine küp ve dördüncü kuvvete ve ileriye gidince hep doğru olup olmayacağını soruyordu. Matematikçiler sonsuz üsse kadar bunun doğruluğunu ispatlayamıyorlardı. Yüzyıllarca çözülememiş bir matematik sorusunu Andrew Wiles çözmüştü.
Böylece formülü yazdı. xⁿ + yⁿ = zⁿ ve soru işareti…

Yine bir feromen salgılandı ve yine karıncalar antenlerini birbirlerine çarptırarak birşeyi anlatır gibi bir araya geldiler. Topaklanan küme dakikalarca kaynadı yuvarlandı. Sonra ürpertici sahne tekrarlandı. Formülü ince kırılgan bedenleri ile çizmeye başladılar.

“İşte Fermat’ın teoreminin ispatı, üstelik Wiles’ın çözümünden daha pratik olduğunu söylüyor matematikçilerimiz. Bu arada bilgisayar uzmanı olarak farketmişsindir. Bir karınca bir pixel” dedi kahkaha atarak.
“Karıncapixel diyoruz buna, şu an ki çözünürlüğümüz sadece 720ye 800 karıncapixel, HD kalitesinde değil ama iş görüyor.” delice gülüyordu.

Sözleri çok uzaktan geliyordu. “Bu olanaksız” dedim. Ancak karıncalar yavaş yavaş çevreye dağılmalarına rağmen halen bir çoğu yerlerinden ayrılmamıştı ve gördüklerimin doğruluğunu ispatlıyordu. Nikon fotoğraf makinemle hemen poz poz çektim.

“Matematiğin dışında cevap bulabiliyorlar mı?” diye sordum. Dilim kurumuştu ağzımda demir tadı vardı ve kan kulaklarımda atıyordu. “Evet” dedi. “Dönüştürücünün onların diline çevirebileceği herşeyi çözüyorlar. Dr. Selim’i tanımıyorsun kimya bölümünden, nanoteknolojideki bir polimerin kimyasal dizilimi üzerine çalışıyor. Soruyu doğru sorabilmek çok önemli yoksa cevap anlamsız oluyor. diyor”

Alev gülümsedi. “Sana söylediğim kadar varmış değil mi? Birleşik Karınca İşlemcisi diyoruz bu olaya.”

“Ama nasıl biliyorlar? Bunu nasıl hesaplıyorlar? diye sordum.

Kızıl saçlarını eliyle düzeltti. “Bilmiyoruz”
“Nasıl? Bilmiyor musunuz?”
“Evet önceleri aralarındaki networkle çözdüklerini sanıyorduk. Bütünsel bir zekaya sahip olduklarını, bir karınca yuvasının ortak aklıyla binlerce bilgisayar gücünde bir işlemgücüne sahip olduklarını düşündük. Sonraları bunun bu şekilde olmadığını gösteren deney sonuçları geldi. Kendileri çözmekten çok sanki bir terminal gibi başka bir server’a ana bilgisayara bağlanıyorlar ve cevabı oradan alıyorlar. Sonra bize anlatmak için hareket ediyorlar.”

“İster misin birine dokunmayı?” Kafamı olumsuz anlamında salladım. Hiç istemiyordum. Çalışkanlıklarını hep sevdiğim bu karıncalar uzaylılar kadar uzak görünüyordu artık gözüme.

“Genleriyle mi oynadınız bunların?” diye sordum hırçın bir sesle.
“Hayır kesinlikle bir oynama yok. Birçok karınca sürüsüyle denedik. Birkaç aksan farklılığı dışında fark bulamadık. İletişim aynı. Bak, sana acaip bir şey göstereyim mi?” dedi kıvrılmış dudakları hain hain parlayan dişlerini ortaya çıkararak.
“Hayır! Gösterme yeter ” deyiverdim.

Daha itiraz edemeden ekrana yazdı.

“Tanrı var mı? ”

Cevaba bakamadım. Süratle koşmaya başladım. Alev, ateşle oynuyordu. Kaçarak uzaklaştım. Ardımdan seslendiğini duydum. Fakat acayip, kontrol edemediğim hayvani ilkellikte bir paniğe kapılmıştım duramıyordum. Kaçtım, arabama binerken telefonumu aradı cevap vermedim.

Bir ay sonra projesinin, ulusal güvenlik kapsamına alındığını duydum. Bir daha ondan haber alamadım.

Böylece iki sene geçti. Balkonda çiçekleri suluyor ve çürümüş yapraklarını ayıklıyordum. Sonra bir karınca gördüm. Aşağıdan tırmanmış olmalıydı. Sırtında sararmış bir sapla hızlı hızlı yürüyordu.

Ardından bir tane daha geldi ve bir tane daha. Onlarcası saksıya doğru binanın dışından tırmanıp geliyordu. Kafamı eğip aşağıya baktım. “Aman Allahım” yüzlerce karınca yukarı tırmanıyordu. Geri çekildim.

Balkonda kümelendiler ve tüylerimi ürperten bir şekilde bir cep telefonu numarası yazdılar. En sonunda da titrek bir şekilde bir mesaj “yardım et.. Alev”.

Karıncalara bakakaldım. Ve içeri girip balkon kapısını kapattım. Perdeleri çektim.
Cep telefonumu aldım. Parmaklarım titriyordu. Tanrım deliriyor muyum? Numarayı çevirdim. Alev açtı. “Nasıl yaptıklarını biliyorum” dedi birdenbire.

“Beni ilgilendirmiyor. Lütfen beni bulaştırma, bu çok büyük bir iş. Hiçbirşey bilmek istemiyorum. Korkunç birşey bu. Bak sen de…

“Lütfen!” dedi “lütfen… Sadece dinle. Tek kelime. Akaşa. Akaşik kayıtlardan alıyorlar cevabı hesaplamıyorlar aslında alıy…”

“Alev! İstemiyorum. Sus artık. Duymak İstemiyorum, öğrenmek istemiyorum korkutuyorsun beni”.

“Biliyorsun değil mi?” sesi fısıltı gibi çıkmıştı.

“Neyi?”

Hattın öteki tarafında bir süre sustu. “Seni seviyorum”

Bir süre karşılıklı sustuk. “Biliyorum hep biliyordum.” dedim. Sesim çok uzaktan geliyordu kendime bile.  “Ama ben dayanamıyorum. Karıncalara o yaptığını… düşündükçe korkuyorum. Mantıksız bir korku içimi kaplıyor. Ve senin gibi karıncalarla konuşan kutsal bir adam daha varmış, kuşları ve ordusu ile giderlerken…”

Alev çığlık atarcasına bağırdı. “Duymadın mı! Seni seviyorum dedim” dedi. “Hepsini senin için yaptım. İlgini çekebilmek için beni takdir etmen için…”

Hızla telefonu kapattım. Sim kartı çıkardım ve kırdım. Titremem dakikalarca geçmedi. Delirmişti. Alev delirmişti.

Birden karıncaları gördüm. Balkonun diğer tarafında değillerdi artık. Halının bittiği yerde “Seni seviyorum” yazmışlardı bedenleriyle.

Bir şekilde onları uzaktan yönetmenin bir yolunu bulmuştu feromensiz.  Nasıl bilmiyorum. Saniyenin kısa bir aralığında beni öldüreceğini de anladım. Sevgisiyle beni öldürecekti. Koşarak evden çıktım. Markete gittim karınca öldüren tüm zehirleri aldım. Plastik bantlar aldım. Ne yapacağımı bilmiyordum. Karınca pixeller her yerde mesajlarını taşıyordu ve karıncaların giremeyeceği bir yer bulabilir miydim artık gerçekten bilemiyordum. Yeryüzünün en güçlü computeri beni takip ediyordu.

Fotoğraf: kasi metcalfe | Creative Commons lisansı ile kullanılmıştır.

Yazar: Süleyman Sönmez
Bu yazıda anlatılan olayların gerçek kişi, kuruluş ve olaylarla ilgisi yoktur. Bilimkurgu yazını olarak yazılan bu eserin tüm hakları yazara aittir. İzinsiz kopyalanamaz ve sanatsal çalışmalarda kullanılamaz.

Sonradan Not: İnanılmaz ama gerçek. Hakkı Ceylan bana da müthiş bir süpriz yaparak bu hikayenin devamını yazmış.
http://www.hakkiceylan.com/birlesik-karinca-islemcisi/

Çok keyifle okudum ve aynı çizgiyi koruduğu için hikayenin bütünlüğü de sürüyor. Gerçekten bu blogkürede bir ilk. Daha önce bazı yazarlar birlikte roman yazdı. Mesela Peter Straub, Stephen King gibi.

Bazı çizerler bir hikayenin her sayfasını alıp çizerek ustalar geçidi yaptı Marvel Comics’de.

Fakat bunun sıradışılığı ortada. Teşekkür ederim Hakkı Hocam. Seni tanımak ve okumak ayrı bir keyif.

Sonradan Not 2: Hikayenin 3. Bölümünü Teakolik sitesinden Hamza ŞAMLIOĞLU yazdı.
http://www.teakolik.com/birlesik-karinca-islemcisi-3/

Sonradan Not 3: Hikayenin 4. Bölümünü Gazanya Blogdan Mehmet yazdı.
http://blog.gazanya.com/birlesik-karinca-islemcisi-4

Sonradan Not 4: Hikayenin 5. Bölümü Yenifikir.net – Furkan Turan’dan geldi. http://www.fikirbulutu.com/birlesik-karinca-islemcisi-5

KARINCALAR HAKKINDA BİLİMSEL ARAŞTIRMA (VİDEO)

Yukarıdaki videoda karıncaların kurdukları devasa yuvaların inanılmaz yapısı görünüyor. (Yalnız araştırmacıların sıvı alçı dökerek milyonlarca karıncayı öldürmesini kınıyorum. Eminim daha teknik bir yöntemle sismik inceleme ile bu yapının bilgisi elde edilebilirdi) Aynı zamanda yuvalarına kurdukları inanılmaz soğutma / havalandırma sistemi araştırılıyor.