Çevremdeki -briç ve satranç milli takımında yer alanlar dahil- aşırı zeki insanlarda bunu (çevreden feed-back almamayı, hatalarını kabul etmemeyi, hep hataları başkasının yaptığını zannetmeyi, vb.) çok gözledim.

Bence, zeka iyidir. Ama akıl zorunludur.

Geldiğin noktayı GTI’deki yazılarda görebiliyoruz. Her ne kadar istemesende arada kişiliğini işinin önüne geçir ya da bu şekilde bize biraz kendinden bahset. Bir insan hakkında (özellikle sevdiğim insanlar) yazılmış yazılarla, çekilmiş belgesellerle zaman geçirmek çok hoşuma gidiyor. Bu yazı da öyle bir yazıydı. Teşekkürler.

“Hayatın kendisi zekaydı. Devasa bir beyin gibi tüm atomaltı parçacıkları tüm enerji şekilleri ve sistemleriyle zekasının konuşmalarını görüyorduk. Bu onun kullandığı yazı dili ve formdu.”

İşte bu paragraf nice şimşekler çaktırıyor…

Kaldırabileceğimiz kadarına sahip olmak , esir olmamayı başarabilmek en güzelidir.

Zira sınavlar hep aynı temele dayanır.

Fakat, şu 2 saat uyuma işini yapamıyorum, sadece 3 gün durabiliyorum. 4. gün 13-14 saat öcünü alıyor vücudum hehehehehe.

Yazı güzel olmuş, klavyene sağlık

Dikkat edersen, o yılların duygularını hatırlayıp yazdım ama asıl anlattığım ben değil, aslında bu çizdiğim bir modeldi.

Bir çok zeki insan, bu modelde benzer şeyler hissediyor. Bir çoğuyla tanıştım, ancak aşabilenler hayata girip herşeyi görmelerine rağmen, normal biri gibi davranıyor, çoğu ise yalnızlığı seçiyor.

Ama yıllarca çok yalnız olduğum doğru, cidden kötüydü.
Kimseyi bulamadığımız bir dönem tek arkadaşımla Hıbır karikatür dergisine ilan vermiştik, ilgi alanlarımızı yazıp. 6 ay sonra yayınlanınca, bir çok arkadaş bulduk. İçlerinden birisi ile yıllarca görüştüm.

Bu yazıda bir şey daha var.
Zeki olduğunu düşünen tüm insanlar için yazdım.
Kendi içliklerinde zeki olduklarını düşünen.

Yazının ilk yarısının kendini beğenmişlikle dolu olmasını amaçladım. Çünkü hayatımın başında öyleydim. Ben oydum. Gün geçtikçe zekanın sonsuzluğunu anladım.

Yazının bu maceramı ve sonunda nasıl hiç olduğumu anladığımı sezdirmesini istedim.

Bunun için en baştan görkemli bir bencillikle başlamalıydı

Kısacası bu yazı zeki olan kimsenin yazmadığı br yazıdır.
Hiçbir zeki kişi ben zekiyim demez çünkü savaş anlamı taşır, hele de bunu ispatlarsa.
Okuyucular birden savaşa girişir bunu kibir ve şımarıklık olarak görüp öfkeye kapılırlar.

Ama bir de yazar düşündüğü kadar zeki değilse o zaman da aptal durumuna düşer

Bu yazıyı bu kadar yıldır yazmamamın sebebi bu.
İlk kez halk arasında bilinen zeka tanımına meydan okuma cesaretini kendimde buldum.